IV CSK 90/19

Sygn. akt IV CSK 90/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa W. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (…) o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na jej oczywistej zasadności. Wedle skarżącego uchybienie sądu drugiej instancji polegało na nieuwzględnieniu, że pozwany powołując się na 2 przedawnienie roszczenia powoda dopuścił się nadużycia prawa podmiotowego, czym naruszył art. 117 § 2 k.p.c. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Skarga pozwanego jest skierowana głównie przeciwko odmowie zastosowania przez Sądy rozpoznające sprawę art. 5 k.c., w sytuacji gdy powód dochodzi odszkodowania za szkodę i krzywdę wyrządzone mu w związku z działalnością opozycyjną. Jak wynika jednak z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia skarżący nie sprecyzował z jaką zasadą współżycia społecznego pozostaje w sprzeczności działanie pozwanego Skarbu Państwa i dlaczego powód nie wystąpił ze swoim roszczeniem wcześniej. Braku tego nie wypełnia także skarga kasacyjna, w której pozwany mimo podjęcia tego wątku wciąż nie wskazuje zasady współżycia społecznego, z którą miałoby być sprzeczne zachowanie pozwanego. Ponadto nie bez znaczenia jest także, że skarga kasacyjna opiera się na naruszeniu art. 117 § 2 w zw. z art. 5 k.c. podczas gdy podstawą rozstrzygnięcia przez sądy był art. 4421 k.c. dotyczący przedawnienia roszczeń deliktowych, lecz przepis ten nie został przez skarżącego powołany w podstawach skargi. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. postanowił odstąpić od obciążenia skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego biorąc pod uwagę jego sytuację majątkową i osobistą. jw