IV CZ 117/59

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Edmunda K. przeciwko Poznańskiej Budowlanej Spółdzielni Pracy o zapłatę, po rozpoznaniu zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu w przedmiocie przywrócenia terminu oraz rewizji na zawarte w tym samym postanowieniu orzeczenie o sprostowaniu wyroku zażalenie oddalił i zwrócił akta Sądowi Wojewódzkiemu celem pobrania opłat od rewizji.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki sprostował swój wyrok przez zmianę oznaczenia strony pozwanej i oddalił wniosek o przywrócenie stronie pozwanej terminu do złożenia wpisu od rewizji.Uzasadnienie prawneRozpoznając zażalenie pozwanej Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Spóźnione złożenie opłat wynikło z winy pracowników biura pozwanej i jej prezesa. Oddalenie wniosku o przywrócenie terminu był zatem zgodne z przepisem art. 178 § 1 k.p.c. Argumentacja zażalenia poglądu tego nie obala, skoro żalący się przytacza tylko, że pracownicy pozwanej mają niskie kwalifikacje.Zażalenie służy tylko od tych orzeczeń, które są wyczerpująco wyliczone w ustawie (art. 391 § 1 k.p.c.). Postanowienie o sprostowaniu wyroku kończy postępowanie, a skoro nie ma przepisu wprowadzającego od takiego postanowienia środka odwoławczego zażalenia, należy przyjąć iż z mocy art. 369 § 1 k.p.c. na postanowienie o sprostowaniu wyroku służy rewizja.Tę część pisma pozwanej, która zawiera odwołanie od orzeczenia o sprostowaniu wyroku należało przeto traktować jako rewizję. Ponieważ Sąd Wojewódzki wychodząc widocznie z innych założeń, nie zażądał opłat od rewizji, rewizja podlega zwrotowi do Sądu I instancji (art. 376 § 1 k.p.c).