I CZ 191/71

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 1971 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Zakładów Gastronomicznych K. w W. przeciwko Eugenii C. i Stanisławie M. o 415.431,30 zł na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 14 września 1971 r., II c. 610/70 postanawia:oddalić zażalenia.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem oddalił wniosek powoda o przywrócenie terminu do wniesienia rewizji ustaliwszy, że rewizja w ostatnim dniu terminu została złożona w biurze podawczym Sądu Najwyższego, przy czym dopatrzył się winy radcy prawnego w tym, że rewizji adresowanej do Sądu Najwyższego nie włożył do koperty i nie zaadresował jej odpowiednio zgodnie z wymogiem art. 371 § 1 k.p.c., a następnie nie zażądał od gońca dowodu nadania rewizji na poczcie.Nietrudno było bowiem przewidzieć, że goniec otrzymawszy rewizję w której na czołowym miejscu był wymieniony Sąd Najwyższy składając ją osobiście w biurze podawczym tego sądu uważał, iż spełnił polecenie prawidłowo, trudno zaś od gońca wymagać znajomości przepisów postępowania cywilnego.W zażaleniu skarżący podnosi, że radca prawny nie zaniedbał swoich obowiązków, natomiast winę spóźnionego wniesienia rewizji ponosi goniec, za którego, jako pracownika wykonawczego, strona powodowa nie odpowiada.Sąd Najwyższy uznał zażalenie za nieuzasadnione.Gdyby nawet podzielić stanowisko reprezentowane w rewizji, że zaniedbanie w nadaniu pisma procesowego ze strony gońca nie stanowi winy osoby prawnej w rozumieniu art. 168 k.p.c., to stwierdzić należy, że sytuacja taka w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Wadliwe założenie rewizji w biurze Sądu Najwyższego zamiast Sądu Wojewódzkiego nastąpiło nie na skutek niedbalstwa gońca, który złożył pismo zgodnie z adresem wyeksponowanym na pierwszej stronie, goniec zaś nie ma obowiązku czytać treści rewizji. Przyczyną wadliwego złożenia rewizji był brak wyraźnego i nie budzącego wątpliwości adresu, pod którym pismo miało być złożone. Obowiązek wskazania takiego adresu na piśmie ciążył bądź na radcy prawnym, bądź na sekretarzu załatwiającym ekspedycję pisma. Pismo powinno znajdować się w kopercie z wyraźnym adresem, pod który ma nastąpić doręczenie. W aktach sprawy brak śladu koperty z adresem Sądu Wojewódzkiego, nie można przeto przypisywać winy gońcowi, że doręczył pismo według adresu figurującego na czele pisma. Skoro więc uchybienia powodującego wadliwe złożenie rewizji i w następstwie niezachowania terminu dopuścił się nie goniec, lecz pracownik, do którego obowiązków należało skierowanie pisma na właściwy adres, trafnie Sąd Wojewódzki przypisał winę stronie powodowej i wobec braku podstaw do przywrócenia terminu wniosek oddalił.W tym stanie rzeczy należało z mocy art. 397 k.p.c. zażalenie oddalić.