IV K 573/52

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury PRL po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 1952 r. sprawy Józefa G. osk. z art. 236 § 1 k. k. z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego w Zakopanem z dnia 4 czerwca 1952 r. sygn. akt Kp. 299/52 - na podstawie art. 394-396, 383 pkt 2 i 3, 388 k. p. k. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneMinister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną od prawomocnego wyroku Sądu Powiatowego w Nowym Targu Wydziału Zamiejscowego w Zakopanem, z dnia 4 czerwca 1952 r. sygn. Kp. 299/52, którym skazano oskarżonego Józefa G. z art. 236 § 1 k. k. na karę 1 roku więzienia. Rewizja nadzwyczajna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku, uznanie oskarżonego Józefa G. za winnego zbrodni z art. 236 § 1 lit. b) k. k. i wymierzenie mu kary znacznie surowszej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Józef G. oskarżony został o to, że dnia 9.III.1952 r. w Zakopanem skopał Jana Ch. po głowie, skutkiem czego tenże doznał złamania podstawy czaszki z równoczesnym trwałym przytępieniem słuchu ucha lewego, które to obrażenia wywołały rozstrój zdrowia na okres powyżej dni 20 (art. 230 § 1 k. k.).Wydział Zamiejscowy w Zakopanem Sądu Powiatowego w Nowym Targu wyrokiem z dnia 4 czerwca 1952 r. nr akt. Kp. 299/52 skazał oskarżonego Józefa G. na 1 rok więzienia za czyn z art. 236 § 1 k. k. polegający na tym, że w tymże czasie i miejscu skopał Jana Ch. po głowie, skutkiem czego tenże doznał złamania podstawy czaszki z równoczesnym czasowym przytępieniem słuchu ucha lewego, które to obrażenia wywołały rozstrój zdrowia powyżej 20 dni trwający.Wyrok ten zarówno co do kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego, jak i co do orzeczonej kary wydaje się błędny.Z ujawnionych na przewodzie sądowym świadectwa lekarskiego (k 16 akt) i protokółu oględzin lekarskich (k 17) wynika, że u pokrzywdzonego na skutek zadanych mu razów stwierdzono szereg obrażeń cielesnych, a między innymi złamanie podstawy czaszki, skrzepy krwi w obu przewodach słuchowych zewnętrznych, a w przewodzie słuchowym lewym nadto załamanie ściany kostnej przewodu i jego zniekształcenie, połączone z trwałym wybitnym osłabieniem słuchu ucha lewego pochodzenia centralnego, na skutek uszkodzenia nerwu słuchowego lewego i osłabieniem słuchu ucha prawego.Z ustaleń przewodu sądowego wynika, że oskarżony, powaliwszy pokrzywdzonego uderzeniem pięścią w głowę, zadał mu szereg ciosów nogą po głowie i ciele. Przyznał to zresztą sam oskarżony. Obrażenia odniesione przez pokrzywdzonego zostały zatem zadane przez oskarżonego. Charakter uszkodzeń również na to wskazuje (świadectwo lekarza dr O. - k 16). Z opinii biegłego lekarza (k 17) wynika, że upośledzenie słuchu u pokrzywdzonego, noszące charakter trwały, jest kalectwem w rozumieniu art. 235 § 1 lit. b) k. k.Błędna jest zatem przyjęta przez Sąd kwalifikacja czynu oskarżonego G. z art. 236 § 1 k. k., a przyjęcie przez Sąd, iż przytępienie słuchu i to tylko ucha lewego ma charakter czasowy, nie znajduje podstawy w ustaleniach przewodu sądowego i jest z nim w wyraźnej sprzeczności (świadectwo lekarski k. 16 i protokół oględzin lekarskich i opinia - k 17).Czyn oskarżonego wskazuje na jego wybitne bestialstwo i chuligaństwo. Prócz opisanych wyżej urazów pokrzywdzony na skutek licznych kopnięć go przez oskarżonego ma wybite 2 zęby i złamane lewe XI żebro.Oskarżony uważa, że odmowa jazdy z tej przyczyny, że pokrzywdzony nie chciał go wozić bezpłatnie (uprzednio parę razy nie uiścił mu zapłaty za przejazd dorożką) usprawiedliwia tego rodzaju chuligańskie wystąpienie.Kara jednego roku w tym przypadku jest niewspółmiernie rażąco niska nawet przy przyjętej przez Sąd błędnej kwalifikacji czynu oskarżonego G. z art. 236 § 1 k. k., przewidującego karę do 5 lat więzienia, jeśli się weźmie pod uwagę, że Sąd przyjmuje duże nasilenie złej woli oskarżonego G., a jako łagodzącą okoliczność jedynie to, że oskarżony chciał "pogodzić się" z Ch., choć nic nie uczynił, by umożliwić Ch. konieczny dłuższy pobyt w szpitalu, z którego pokrzywdzony musiał się wcześniej wypisać, nie mając na jego opłacenie funduszów.Ponieważ na podstawie okoliczności, które wyszły na jaw w toku rozprawy, zachodzi możność zakwalifikowania czynu, zarzucanego oskarżonemu, pod przepis art. 235 § 1 k. k., a zatem pod surowszy przepis karny, niż art. 236 § 1 k. k., pod który podciągnięto czyn oskarżonego w akcie oskarżenia - a stron o tym na rozprawie nie uprzedzono (art. 324 § 2 k. p. k.), odbierając im przez to możność rozprawienia się na ten temat, a w szczególności oskarżonemu możność w tym kierunku obrony - należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi Powiatowemu w Nowym Targu, Wydziałowi Zamiejscowemu w Zakopanem - do ponownego rozpoznania.