IV K 927/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza B. oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy karnej dewizowej po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 1958 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k. uchylił orzeczenie o przepadku dewiz i kwotę 32 dolarów Stanów Zjednoczonych AP i sześciu pesetów argentyńskich nakazał zwrócić oskarżonemu Kazimierzowi B. (...)Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 1958 r. oskarżony Kazimierz B. z uwagi na niepoczytalność (art. 17 k.k.) został uniewinniony z zarzutu nielegalnego przekroczenia granicy Państwa (art. 30 pkt 1 dekretu z dnia 23 marca 1956 r. - o ochronie granic państwowych - Dz. U. z 1956 r. Nr 9, poz. 51) i z zarzutu uchylenia się od kontroli dewizowej przy przenoszeniu przez granicę Państwa 32 dolarów USA i 6 pesetów argentyńskich. Uniewinniając oskarżonego ze wskazanych wyżej zarzutów Sąd orzekł na podstawie art. 50 k.k. przepadek wymienionych wyżej wartości dewizowych.W tej właśnie części wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego. Rewizja zarzuca, że w sprawie brak jest okoliczności, które by przemawiały za orzeczeniem przepadku wartości dewizowych, a nadto, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 10 § 1 ustawy karnej dewizowej.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i zarządzenie zwrotu odebranych od oskarżonego dewiz.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Wojewódzki, orzekając przepadek wartości dewizowych, oparł się na art. 50 k.k., jednakże w uzasadnieniu wyroku wskazał, że orzeczenie przepadku nastąpiło również z uwagi na art. 10 § 1 ustawy karnej dewizowej. To ostatnie twierdzenie nie może być uznane za trafne, albowiem obligatoryjny przepadek dewiz, przewidziany przez ten przepis następuje jedynie w wypadku skazania za przestępstwa dewizowe, wymienione w tym przepisie. Ponieważ oskarżony B. został uniewinniony - przepis art. 10 § 1 u.k.d. nie miał więc zastosowania. Zatem w wypadku rozpatrywanym w niniejszej sprawie przepadek dewiz był fakultatywny (art. 85 i 50 § 1 k.k.). W związku z tym należało rozważyć, czy zachodzą okoliczności uzasadniające orzeczenie przepadku. Odpowiedź na to pytanie należy dać negatywną z przyczyn następujących.Oskarżony jest schizofrenikiem, który w tym stanie zdrowia powrócił w 1956 r., jako reemigrant z Argentyny. Granicę przekroczył w obecności żołnierza WOP-u, który go zatrzymał po przejściu linii granicznej. Biegli stwierdzili, że oskarżony nie przedstawia niebezpieczeństwa dla porządku prawnego i że nie zachodzi obawa popełnienia przezeń jakiegokolwiek czynu, określanego jako przestępstwo obowiązujących przepisów karnych. Gdy się do tego doda, że oskarżony liczy 63 lata i nic nie posiada, należało orzec, jak w sentencji.