K 374/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak. Sędziowie: A. Bachrach, dr J. Haber (sprawozdawca). Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ludwika W., osk. z art. 2 dekretu z dn. 31 VIII 1944 r. (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377), po rozpoznaniu rewizji oskarżonego założonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 stycznia 1950 r., na podstawie art. 395, 403, 408 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i oskarżonego Ludwika W. uznał winnym tego, że w dniu 24 listopada 1944 r., idąc na rękę władzy państwa niemieckiego, działał na szkodę Państwa Polskiego przez wskazanie żandarmerii niemieckiej dwóch dezerterów z armii niemieckiej, w następstwie czego dezerterzy ci zostali przez żandarmerię ujęci i rozstrzelani.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny.Wina oskarżonego polegała na tym, że wskazując żandarmerii niemieckiej dwóch dezerterów armii niemieckiej i powodując ich ujęcie, w związku z czym zostali oni później rozstrzelani, szedł działaniem swym na rękę władzy państwa niemieckiego, działając zarazem na szkodę Państwa Polskiego, pozostającego w wojnie z niemieckim okupantem. Oskarżony bowiem w ten sposób, przyczyniając się do ukarania dezerterów niemieckich, zapobiegał rozszerzaniu się zjawiska dezercji i przeciwdziałał wcześniejszemu rozkładowi armii niemieckiej.Kwestia czy oskarżony zawiadomił policję niemiecką o pobycie w restauracji dwóch nieznanych mężczyzn z własnego popędu, czy też z poduszczenia innej osoby, nie może mieć znaczenia w sferze winy, skoro oskarżony, jak wynika z ustaleń wyroku, przypuszczał, że są to dezerterzy, dążył do ich ujęcia i tym samym ujawnił zamiar, co najmniej wynikowy, działania na szkodę Państwa Polskiego, którego był obywatelem.