Rw 1165/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Sieracki.Sędziowie: płk R. Różański (sprawozdawca), ppłk C. Lipski.Prokurator: ppłk W. Ciechanowicz.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Franciszka J., skazanego wyrokiem Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 5 października 1962 r. z art. 134 § 3 k.k.W.P. na karę więzienia 6 miesięcy za to, że dnia 29 sierpnia 1962 r. po pobudce na obozie ćwiczeń wszczął sprzeczkę z młodszym w stopniu służbowym Ryszardem W., używając pod jego adresem wulgarnych słów uznanych powszechnie za obelżywe, a ponadto pobił go dotkliwie, powodując uszkodzenia ciała w postaci naruszenia zębów i obrzęków twarzy oraz krwawienie z nosa i czyniąc w ten sposób pokrzywdzonego niezdolnym do pełnienia obowiązków służbowych na okres dni dziewięciu.Obrońca w skardze rewizyjnej wnosił o złagodzenie orzeczonej kary przez warunkowe zawieszenie jej wykonania wywodząc, że takie okoliczności, jak dobra opinia skazanego, szereg otrzymanych wyróżnień, oraz fakt, że do sprzeczki pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym doszło na tle zdarzenia czysto osobistego, przy czym oskarżony, będąc bardzo ambitny, czuł się urażony postępowaniem poszkodowanego i kolegów, którzy dawali mu odczuć, iż w porównaniu z nimi jest mało inteligentny, okoliczności nie uwzględnione zresztą we właściwym stopniu w zaskarżonym wyroku - uzasadniają zastosowanie przepisu art. 55 k.k.W.P.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy, a wyrok Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 5 października 1962 r. w sprawie Franciszka J. zmienić z urzędu przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu na prawidłową z art. 134 § 1 k.k.W.P., przyjmując ten przepis za podstawę wymiaru kary, i z tą zmianą powyższy wyrok pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Jak wynika z nie kwestionowanych przez obrońcę ustaleń wyroku, skazany Franciszek J. wszczął sprzeczkę z Ryszardem W., używając pod jego adresem wulgarnych i obelżywych słów. Po wymianie wzajemnych obelg, mimo dalszego agresywnego zachowania się skazanego, Ryszard W. usiłował uspokoić go, nie chcąc dopuścić do awantury. W pewnym momencie skazany uderzył Ryszarda W. pięścią w twarz tak silnie, że Ryszard W. upadł na łóżko, tracąc chwilowo przytomność. Skazany nie poprzestał na tym, lecz trzykrotnie jeszcze uderzył leżącego w twarz.Skutek tych uderzeń był tego rodzaju, że Ryszard W. doznał uszkodzenia ciała w postaci złamania zęba, który musiał być następnie usunięty, obrzęku twarzy oraz krwawienia z nosa.Wobec brutalności, jaką wykazał skazany, wniosek skargi rewizyjnej o warunkowe zawieszenie wykonania kary nie jest zasadny.Skazany nie jest osobą, co do której przypuszczać należy, że pomimo niewykonania kary nie popełni nowego przestępstwa. Jest on osobnikiem z natury zaczepnym i niewłaściwie odnoszącym się do kolegów. Za niewłaściwe odnoszenie się do żołnierzy, był już poprzednio zdjęty z funkcji komendanta sali.Z tych powodów, jak również ze względu na skutki pobicia, orzeczoną przez Sąd I instancji karę uznać należy za współmierną.Tej oceny współmierności kary nie zmienia fakt, że Sąd I instancji błędnie zakwalifikował czyn skazanego jako przestępstwo z art. 134 § 1 i 3 k.k.W.P. Nie ustalono bowiem w wyroku, by poszkodowany Ryszard W. był podwładnym skazanego. Brak tej przesłanki powoduje konieczność zmiany kwalifikacji prawnej czynu skazanego z art. 134 § 1 i 3 na prawidłową z art. 134 § 1 k.k.W.P. Okoliczność, że z przestępstwa tego wynikło uszkodzenie ciała, decyduje o kwalifikowanej jego postaci tylko wówczas, gdy poszkodowany jest podwładnym sprawcy przestępstwa z art. 134 § 1 k.k.W.P.