Rw 297/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Furtak.Sędziowie: mjr H. Kwaśny (sprawozdawca), ppłk M. Bieniaszewski.Prokurator: mjr J. Burzyński.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Bogdana B., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 31 stycznia 1964 r. za przestępstwo z art. 154 k.k.W.P. na karę 7 miesięcy więzienia za to, że w dniu 16 grudnia 1963 r. w restauracji "N", będąc w stanie nietrzeźwości, wyłudził od Henryka J. 6 piw, a następnie, gdy ten upominał się o należność, wywołał gorszącą awanturę, w toku której sam oraz wspólnie z innymi żołnierzami pobił dotkliwie tegoż Henryka J., w wyniku czego ten ostatni doznał lekkich obrażeń ciała.Obrońca wnosił w skardze rewizyjnej o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej oskarżonemu kary.Sąd Najwyższy postanowiłnie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy, a wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 31 stycznia 1964 r. w sprawie Bogdana B. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Skazanie Bogdana B. z art. 154 k.k.W.P. nastąpiło zgodnie z wynikami przewodu sądowego. Wywody skargi rewizyjnej obrońcy zmierzające do wykazania, że wymierzona oskarżonemu kara jest niewspółmiernie surowa, nie są przekonywające. Oskarżony co prawda wprawił się w stan nietrzeźwości na skutek zaniedbań ze strony swego przełożonego, jednakże, jak sam wyjaśnił, alkohol spożywał w taki sposób, żeby przełożony o tym nie wiedział. Skoro oskarżony wprawił się w stan nietrzeźwości wyłącznie z własnej woli i doskonale wiedział o tym, że spożywając alkohol postępuje niewłaściwie, jeżeli - dalej - fakt ten ukrywał przed swoim przełożonym, to ustalenie, że niedopełnienie obowiązków przez Antoniego O. wyraziło się tylko w tym, iż nie zapobiegł potajemnemu piciu alkoholu przez oskarżonego, nie może tegoż oskarżonego w żadnym wypadku usprawiedliwiać.Zaznaczyć przy tym należy, że działanie oskarżonego nie ograniczyło się tylko do wprawienia się w stan nietrzeźwości. Oskarżony (i tutaj właśnie spoczywa główny ciężar jego działania) wywołał gorszącą awanturę z Henrykiem J., w czasie której w sposób bardzo agresywny i łobuzerski naruszył jego nietykalność cielesną, prowokując jednocześnie innych żołnierzy do bicia tegoż Henryka J. To działanie oskarżonego pozostaje w zbyt odległym związku przyczynowym z naruszeniem obowiązków służbowych przez Antoniego O., żeby mogło stanowić dla niego jakąkolwiek okoliczność łagodzącą.Dotychczasowy nienaganny tryb życia oskarżonego, na który się powołuje obrońca, nie daje sam przez się podstawy do stosowania art. 55 § 1 i 2 k.k.W.P. Tryb życia sprawcy pozwala co prawda wyrobić sobie przekonanie o tym, że nie wejdzie on w przyszłości na drogę przestępstwa, jednakże stwierdzenie tego jest tylko jedną z przesłanek zezwalających na zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary. Poza przekonaniem, że sprawca nie popełni nowego przestępstwa, sąd, chcąc stosować art. 55 k.k.W.P., powinien w każdym wypadku rozważyć, czy kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełni swoje zadania wychowawcze i prewencyjne. Jeżeli sąd nie nabierze przekonania, że wszystkie cele kary zostaną osiągnięte pomimo niewykonania wymierzonej kary, to mimo istnienia przypuszczenia, iż sprawca nowego przestępstwa nie popełni, nie może stosować warunkowego zawieszenia wykonania kary.W konkretnym wypadku Sąd I instancji rozważał możliwość zastosowania względem oskarżonego dobrodziejstwa z art. 55 k.k.W.P., jednakże, mając na uwadze chuligański charakter popełnionego przestępstwa i wymagania prewencji ogólnej, doszedł do słusznego wniosku, że kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie osiągnęłaby właściwego celu.