Rw 1394/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: ppłk H. Kmieciak (sprawozdawca), płk S. Mendyka.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk S. Marzyński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Andrzeja G., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo z art. 145 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 3 listopada 1971 r.,nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneAndrzej G. skazany został zaskarżonym wyrokiem za to, że w dniu 9.IX.1971 r. w N., prowadząc samochód ciężarowy "Star", naruszył § 24 pkt 1 i 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 27, poz. 183) w ten sposób, ze jadąc z nadmierną szybkością w stosunku do konkretnych warunków drogowych ulicą W. z zamiarem skrętu w ulicę S. nie zachował szczególnej ostrożności i w wyniku gwałtownego hamowania prowadzony przez niego samochód wpadł w poślizg uderzając w przydrożne drzewo, w wyniku czego dysponent samochodu Józef P. doznał obrażeń, które spowodowały u niego naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni, mianowicie obrażeń w postaci wieloodłamowego złamania prawnego uda, złamania kostki przyśrodkowej i tylnej krawędzi prawej piszczeli, wstrząśnienia mózgu oraz ran tłuczonych głowy, prawego podudzia i IV palca ręki prawej, natomiast jadący na skrzyni ładunkowej samochodu trzej żołnierze doznali obrażeń, które spowodowały u nich naruszenie czynności narządu ciała na okres do 7 dni, a ponadto w wyniku tego wypadku został uszkodzony samochód wojskowy, którego koszt naprawy wynosi 41.268 zł.Obrońca zarzucił w rewizji Sądowi I instancji wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary pozbawienia wolności i wniósł o warunkowe zawieszenie jej wykonania. Uzasadniając ten wniosek, obrońca powołał się na bardzo dobrą opinię służbową oskarżonego oraz na jego brak doświadczenia w prowadzeniu pojazdów mechanicznych (przejechał około 1.000 km), które to okoliczności - choć podkreślone w wyroku - nie znalazły dostatecznego odzwierciedlenia w orzeczeniu o karze.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie zasługuje na uwzględnienie.Prawdą jest, że oskarżony w czasie służby wojskowej sprawował się bardzo dobrze i otrzymał za to 16 wyróżnień. Tak samo prawdą jest, że jego doświadczenie w zakresie prowadzenia pojazdów mechanicznych było znikome, skoro jako kierowca przejechał łącznie zaledwie około 1.000 km. Okoliczności te zostały jednak uwzględnione przez Sąd I instancji przy wymiarze kary w takim stopniu, w jakim to było możliwe.W uzasadnieniu wyroku słusznie bowiem podkreślono, że brak doświadczenia w prowadzeniu pojazdów mechanicznych powinien obligować oskarżonego do wyjątkowo ostrożnej jazdy, a to tym bardziej, że warunki drogowe i atmosferyczne były złe (padał deszcz, jezdnia była śliska), oskarżony zaś wiózł 5 pasażerów. Trudno więc mówić o minimalnym stopniu winy oskarżonego.Słusznie też Sąd I instancji położył przy wymiarze kary nacisk na poważne skutki spowodowanego przez oskarżonego wypadku. Przestępstwo z art. 145 § 1 k.k. spełnione zostaje z chwila nastąpienia chociażby jednego z wymienionych w tym przepisie skutków: uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia innej osoby albo poważnej szkody w mieniu. Tymczasem oskarżony swoim zachowaniem się sprowadził obydwa wspomniane skutki, to jest zarówno poważną szkodę w mieniu (koszt naprawy uszkodzonego samochodu oszacowano na kwotę 41.268 zł), jak i obrażenia ciała, i to nie jednej, lecz czterech osób, przy czym niewiele brakuje, by obrażenia odniesione przez Józefa P. można było nazwać ciężkimi w rozumieniu art. 145 § 2 k.k.Jest więc zrozumiałe, że w tej sytuacji stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonego, a także wzgląd na społeczne oddziaływanie kary przemawiały i przemawiają nadal przeciwko warunkowemu zawieszeniu jej wykonania (art. 50 § 1 i 2 i 73 § 2 k.k.).