Rw 218/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki.Sędziowie: ppłk J. Drohomirecki (sprawozdawca), płk Z. Krasuski.Prokurator: mjr E. Kemparowa.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał ma posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Zygmunta S., w stosunku do którego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 1963 r. umorzono postępowanie karne o czyn z art. 109 § 1 k.k.W.P. na mocy art. 15 § 1 k.k.W.P. i art. 7 § 1 lit. c) k.w.p.k.Obrońca wniósł o zmianę tego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu aktu oskarżenia, gdyż oskarżony jest człowiekiem niepoczytalnym i nie można mu przypisać winy.Sąd Najwyższy postanowił: uwzględniając skargę rewizyjną obrońcy, zmienić wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 1963 r. w sprawie Zygmunta S. w ten sposób, że na zasadzie art. 15 § 1 k.k.W.P. uniewinnić go od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 109 § 1 k.k.W.P.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: U oskarżonego Zygmunta S. stwierdzono schizofrenię paranoidalną, w wyniku której, w chwili popełnienia zarzuconego mu czynu, nie miał on całkowicie zdolności rozumienia znaczenia czynu i kierowania swym postępowaniem. Oskarżony Zygmunt S., jako człowiek niepoczytalny, nie mógł więc popełnić przestępstwa. Użyte w art. 15 § 1 k.k.W.P. wyrażenie "nie podlega karze" wyłącza uznanie winy sprawcy, należało więc oskarżonego uniewinnić, a nie, jak to błędnie uczynił Sąd I Instancji, umorzyć postępowanie karne w jego sprawie.