Rw 231/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Sieracki. Sędziowie: mjr H. Kwaśny (sprawozdawca), ppłk M. Bieniaszewski.Prokurator: mjr J. Mielczarek.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Witolda L., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie z dnia 18 lutego 1966 r. za przestępstwo z art. 237 § 1 k.k. na karę 4 miesięcy aresztu za to, że "w nocy z dnia 7 na 8 sierpnia 1965 r. w miejscowości N. w stanie nietrzeźwości, będąc na zabawie tanecznej, uszkodził na ciele Wacława W. przez to, że uderzył go głową w nos, powodując u niego krwotok z nosa".Obrońca, domagając się w swej skardze rewizyjnej uchylenia wyroku i umorzenia postępowania karnego, podnosi, że zebrane w sprawie dowody, a w szczególności dowód z zeznań świadka J., który znajdował się pod wpływem alkoholu, nie dały dostatecznych podstaw do uznania oskarżonego za winnego przypisanego mu czynu. Skarżący wywodzi ponadto, że pokrzywdzony nie żądał ścigania sprawcy pobicia, a oświadczenie prokuratora złożone na rozprawie, że popiera akt oskarżenia nawet w wypadku, gdyby Sąd zmienił kwalifikację prawną czynu oskarżonego na art. 237 § 1 k.k. - nie jest równoznaczne ze wszczęciem postępowania w interesie społecznym.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy, a zaskarżony wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie z dnia 18 lutego 1966 r. w sprawie Witolda L. pozostawić w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd: Wywody skargi rewizyjnej obrońcy nie są przekonywające. Na podstawie zeznań świadków W. i K., którzy dokładnie opisali przebieg zdarzenia i w przybliżeniu podali wygląd sprawcy, oraz na podstawie zeznań świadka J., który poza zbieżnym z wymienionymi świadkami opisem zajścia jednocześnie w sposób stanowczy zeznał, iż Wacława W. uderzył oskarżony, Sąd I instancji zasadnie przyjął (i wykazał to w uzasadnieniu wyroku), że sprawcą uszkodzenia na ciele Wacława W. był oskarżony. Wobec tego że obrona kwestionuje wiarygodność zeznań świadka J., należy podnieść, że świadek ten, jakkolwiek znajdował się pod wpływem alkoholu (sam potwierdził fakt picia wina i wódki), to jednak nie był w takim stanie, który by utrudniał mu postrzeganie, a następnie opisywanie tego, co się wokół niego działo. Świadek J. jest człowiekiem poważnym i jeżeli weźmie się przy tym pod uwagę, że nie miał on do oskarżonego żadnych osobistych pretensji, to nie może ulegać wątpliwości, że do prawdziwości jego zeznań nie można mieć zastrzeżeń.Sąd nie podziela poglądu obrońcy, że oświadczenie prokuratora złożone na rozprawie, iż popiera oskarżenie nawet w wypadku, gdyby Sąd uznał, że czyn oskarżonego wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 237 § 1 k.k. - nie było wystarczające do wydania wyroku skazującego. W niniejszej sprawie wszczęto przeciwko oskarżonemu postępowanie karne o czyn ścigany z urzędu i wobec tego zgoda czy też wniosek pokrzywdzonego o ściganie sprawcy nie były konieczne. Również na rozprawie, nawet wówczas, gdy Sąd I instancji doszedł do wniosku, że czyn oskarżonego może być zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 237 § 1 k.k., nie zachodziła konieczność uzyskania od pokrzywdzonego zgody na ściganie, gdyż prokurator oświadczył, że ze względu na interes społeczny popiera oskarżenie nawet wtedy, gdyby czyn oskarżonego oceniony został jako przestępstwo z art. 237 k.k. Jeżeli się zważy, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w stanie nietrzeźwości, w miejscu publicznym, i w dodatku bez żadnego uzasadnionego powodu, to nie może ulegać wątpliwości, że interes społeczny wymagał tego, aby sprawca, głównie ze względu na prewencję generalną, został ukarany sądownie.W świetle powyższego wniosek prokuratora złożony na rozprawie - wniosek zmierzający do osądzenia oskarżonego o czyn ścigany w zasadzie z oskarżenia prywatnego - rodził takie same skutki prawne jak wszczęcie przez prokuratora postępowania w trybie art. 37 § 2 k.w.p.k.