Rw 392/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Badecki.Sędziowie: ppłk A. Kruszka (sprawozdawca), ppłk H. Kostrzewa.Prokurator: ppłk W. Ciechanowicz.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej prokuratora, sprawę Mirosława M., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z dnia 21 lutego 1964 r. z art. 119 § 1 k.k.W.P. na karę 8 miesięcy więzienia i z art. 108 § 1 k.k.W.P. na karę 6 miesięcy więzienia oraz na karę łączną 9 miesięcy więzienia za to, że 1) 3 grudnia 1963 r., na terenie jednostki wojskowej, odmówił wykonania rozkazu w sprawach służbowych w ten sposób, iż po kilkakrotnym wydaniu mu przez dowódcę baterii, oficera Henryka N., rozkazu w sprawie włożenia płaszcza i udania się do aresztu celem odbycia wymierzonej mu przez szefa sztabu tej jednostki wojskowej kary 14 dni aresztu zwykłego, rzucił płaszcz na podłogę i oświadczył, że do aresztu nie pójdzie; 2) 2 stycznia 1964 r., po wykorzystaniu urlopu okolicznościowego i wyleczeniu choroby ostrego nieżytu żołądka, nie powrócił do jednostki wojskowej, lecz samowolnie przebywał poza tą jednostką do dnia 7 stycznia 1964 r., to jest do chwili, kiedy, wracając, został na dworcu kolejowym zatrzymany przez patrol Komendy Garnizonu, a następnie osadzony w areszcie.Prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Krakowie zaskarżył wyrok z powodu wymierzenia oskarżonemu niewspółmiernie łagodnej kary z art. 119 § 1 k.k.W.P. oraz kary łącznej i wnosił o uchylenie wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy postanowiłskargę rewizyjną prokuratora pozostawić bez uwzględnienia, a wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z dnia 21 lutego 1964 r. w sprawie Mirosława M. utrzymać w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził m.in. następujący pogląd:(...) Wbrew stanowisku prokuratora, nieokazanie przez oskarżonego skruchy nie może stanowić przy wymiarze kary okoliczności obciążającej, i to tym bardziej w wypadku uprzedniej karalności sądowej czy w ogóle dotychczasowego nagannego trybu życia. Skrucha jest nierozłącznie związana z koniecznością przyznania się sprawcy do popełnienia przestępstwa. Gdyby brak skruchy potraktować jako okoliczność obciążającą, to należałoby równocześnie za taką okoliczność uznać nieprzyznanie się sprawcy do popełnienia przestępstwa, a to godziłoby w oczywisty sposób w zasadę procesową przewidującą prawo oskarżonego do obrony. Nieprzyznanie się oskarżonego jest formą jego obrony i wykonywanie prawa do obrony w tej postaci nie może stanowić okoliczności wpływającej ujemnie na jego położenie procesowe, a w szczególności na surowszy wymiar kary.Nie można zgodzić się z twierdzeniem prokuratora, jakoby okoliczności rzeczywiście obciążające oskarżonego nie znalazły odbicia w wymiarze kary. Wbrew zdaniu prokuratora kara ta nie została orzeczona "w dolnej granicy przewidzianej ustawą".Wymierzona kara z art. 119 § 1 k.k.W.P. jest represją współmierną do stopnia zawinienia oskarżonego. Podobnie za współmierną należy też uznać karę łączną (...).