Rw 452/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Furtak (sprawozdawca). Sędziowie: płk C. Lipski, płk A. Szuszkiewicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Stefaniak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 września 1975 r. na rozprawie sprawy Gerarda K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: art. 304 § 1 k.k. na 2 lata pozbawienia wolności; art. 208 k.k. sześciokrotnie na kary: 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 7.000 zł grzywny, 2 lata pozbawienia wolności i 4.000 zł grzywny, 3 lata pozbawienia wolności i 9.000 zł grzywny z orzeczeniem na podstawie art. 40 § 2 k.k. pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat, 2 lat pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny, 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 1.000 zł grzywny, 1 roku pozbawienia wolności i 1.000 zł grzywny oraz łącznie na karę 5 lat pozbawienia wolności, 12.000 zł grzywny oraz na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 8 sierpnia 1975 r.nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca wnosi w rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu za przestępstwo określone w art. 304 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 57 § 1 k.k., obniżenie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny opisane w pkt 2-6 wyroku do granic zbliżonych do minimum ustawowego zagrożenia przewidzianego w art. 208 k.k., zaniechanie orzeczenia grzywny lub znaczne jej obniżenie oraz orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem w możliwie szerokim zakresie zasady absorpcji (...).Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy popierającego rewizję oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o nieuwzględnienie rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy nie jest zasadna.Prawdą jest, że oskarżony - jak wynika to z opinii biegłych lekarzy psychiatrów - jest dotknięty niedorozwojem umysłowym nieznacznego stopnia i że w związku z tym został uznany na mocy orzeczenia Garnizonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej za zdolnego do służby w formacjach samoobrony. Zważyć jednak należy, że biegli lekarze psychiatrzy orzekli, iż oskarżony co do zarzuconych mu czynów przestępnych nie miał ani zniesionej, ani znacznie ograniczonej zdolności rozumienia znaczenia tych czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony samowolnie oddalił się od swej jednostki z zamiarem trwałego uchylenia się od służby wojskowej, a w czasie dezercji dokonywał systematycznie włamań do sklepów i zakładów usługowych (...). Z tego też względu niezdolność oskarżonego do służby wojskowej spowodowana niedorozwojem umysłowym nieznacznego stopnia nie nadaje jego czynowi zakwalifikowanemu z art. 304 § 1 k.k. znamion szczególnie uzasadnionego wypadku, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za to przestępstwo stanowiłaby niewspółmiernie surową represję karną. Nie ma zatem podstaw do zastosowania wobec oskarżonego przepisu art. 57 § 2 k.k. Powołany w rewizji przepis art. 57 § 1 pkt 1 k.k. nie wchodzi w ogóle w grę, ponieważ nie zachodzą podstawy wymienione w art. 25 § 2 k.k., a oskarżony nie jest młodocianym w rozumieniu art. 292 § 2 k.k.Sąd pierwszej instancji wymierzając karę nie pominął jednak okoliczności niedorozwoju umysłowego nieznacznego stopnia i uznając tę okoliczność jako istotną okoliczność łagodzącą wymierzył oskarżonemu za przestępstwo określone w art. 304 § 1 k.k. karę w najniższym ustawowym rozmiarze. Stanowisko to jest słuszne i Sąd Najwyższy w pełni je podziela (...).