Rw 582/75

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 1975 r. na rozprawie sprawy Bogdana B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo z art. 145 § 1 i 2 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 26 września 1975 r. - nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca zarzucając w rewizji rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności do przypisanego oskarżonemu czynu przestępnego i stopnia jego zawinienia, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania (...).Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o nieuwzględnienie rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy uzasadnia zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary niedostatecznym uwzględnieniem przez sąd I instancji przyczynienia się do wypadku przez dwóch współuczestników ruchu drogowego.Sąd I instancji ustalił zgodnie z okolicznościami sprawy, że oskarżony prowadząc samochód z szybkością 60-80 km/godz. został oślepiony światłami nadjeżdżającego z przeciwnej strony dużego samochodu ciężarowego.Oskarżony wielokrotnie sygnalizował kierowcy tego samochodu, aby zmienił światła z długich na mijania, jednakże kierowca samochodu ciężarowego nie reagował na to i w ogóle nie włączył świateł mijania. Mimo utracenia pola widoczności drogi przed pojazdem oskarżony nadal kontynuował jazdę z niezmniejszoną szybkością i przejechał w ten sposób kilkadziesiąt metrów. W takiej sytuacji nie zauważył on w porę idącej z przeciwka lewą strony drogi grupy osób, wśród których znajdował się pokrzywdzony.Sąd I instancji uwzględnił przy wymiarze kary fakt, że do zaistniałego wypadku przyczynili się również inni użytkownicy drogi a zwłaszcza jadący samochodem ciężarowym kierowca, który światłami swego samochodu oślepił oskarżonego oraz pokrzywdzonego, który nieprawidłowo poruszał się po jezdni.Przyjmując opisane wyżej przyczynienie się do wypadku przez współuczestników ruchu drogowego jako okoliczność łagodzącą, sąd I instancji postąpił zgodnie ze wskazaniami wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawach o przestępstwa drogowe (ust. VIII B pkt 38. Jako okoliczności łagodzące poczytano oskarżonemu w wyroku nadto okazaną skruchę, dotychczasowy nienaganny tryb życia oraz dotychczasowe wzorowe zachowanie (...).Oskarżony dopuścił się naruszenia podstawowej zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym zawartej w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych przez to, że w warunkach niedostatecznej widoczności (olśniony światłami samochodu nadjeżdżającego z przeciwnej strony) nie zatrzymał prowadzonego pojazdu, a nawet nie zmniejszył szybkości, z jaką poruszał się ten pojazd (60/80 km/godz.). Z opinii biegłego Stanisława B., rzeczoznawcy w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego wynika, że niezmniejszenie prędkości samochodu od chwili powstania olśnienia stwarzało poważne zagrożenie bezpieczeństwu ruchu, gdyż w takiej sytuacji kierujący samochodem osobowym oskarżony w ogóle nie widział nikogo na przedpolu i od tego momentu jazda odbywała się zupełnie na ślepo. Prawdą jest, że kierowca samochodu ciężarowego uchybił obowiązkowi wynikającemu z § 40 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych. Postępowanie kierowcy samochodu ciężarowego nie było jednak dla oskarżonego zaskoczeniem, skoro widział on w dostatecznej odległości nadjeżdżający z przeciwka samochód ciężarowy a później upewnił się, że kierowca tego pojazdu nie chce włączyć świateł mijania. W tej sytuacji oskarżony powinien był natychmiast zdecydowanie, możliwie intensywnie hamować celem zatrzymania pojazdu do czasu ustąpienia przeszkody widoczności (...).Na podstawie powyższych rozważań należało dojść do wniosku, że oskarżony umyślnie naruszył zasadę bezpieczeństwa ruchu wyrażoną w art. 18 ust. 2 cytowanej ustawy, tym bardziej, że jeżeli się zważy, że mimo młodego wieku jest on doświadczonym kierowcą (od chwili wypadku przejechał samochodami około 100000 km) (...).Naruszenie przez oskarżonego wspomnianej wyżej zasady ruchu drogowego miało istotny wpływ na zaistnienie wypadku, a w szczególności za poważne skutki, jakie powstały w wyniku tego wypadku.Pokrzywdzony Marian W. na skutek potrącenia go przez samochód doznał szeregu bardzo poważnych obrażeń ciała a mianowicie: wstrząśnienia mózgu, ran tłuczonych twarzy, wieloodłamowego złamania żuchwy, wieloodłamowego złamania kości ramiennej lewej, złamania otwartego obu podudzi, ogólnego potłuczenia i ślepoty pourazowej prawego oka. Z opinii biegłych lekarzy wynika, że ślepota pourazowa jest nieodwracalna i stanowi trwałe kalectwo, zaś pozostałe uszkodzenie ciała spowodowało u pokrzywdzonego rozstrój zdrowia na okres około 5 miesięcy.Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu I instancji, co do tego, że przeciwko zastosowaniu wobec oskarżonego przepisu art. 73 § 1 k.k. przemawiają znaczny stopień społecznego niebezpieczeństwa opisanego w wyroku czynu oraz względy na społeczne oddziaływanie kary.Z tych motywów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.