Rw 853/66

Uzasadnienie faktyczneTrudno zgodzić się z poglądem rewizji obrońcy o pominięciu przez sąd wyrokujący szeregu okoliczności korzystnych dla oskarżonego. Powołane bowiem okoliczności albo nie zostały w toku przewodu sądowego wykazane, albo też nie mają one charakteru okoliczności łagodzących.Jak wynika z protokołu rozprawy, oskarżony zdecydowanie nie przyznał się do przypisywanego mu czynu i skruchy nie okazał.Tych dwóch pojęć nie można zresztą rozdzielać, ponieważ skrucha jest uwarunkowana przyznaniem się sprawcy do przestępstwa, inaczej bowiem trudno sobie wyobrazić jego żal za popełnione zło, co jest istotą skruchy w ścisłym tego słowa znaczeniu. W znaczeniu szerszym, typowym dla spraw karnych przez skruchę rozumieć należy, oprócz wyrażenia przez sprawcę negatywnej oceny swego czynu przestępnego, również. zrozumienie szkody wyrządzonej społeczeństwu i w związku z tym przyrzeczenie poprawy. Postawa ta wzmaga proces wychowawczy sprawcy, oddziaływując przy tym w pewnej mierze, w zależności od wagi czynu, na czynniki prewencji szczególnej.II. Wiek sprawcy nie jest w zasadzie bez znaczenia dla wymiaru kary jako okoliczność łagodząca, ale tylko jeśli dotyczy ludzi młodych, niewiele przekraczających kryterium pełnej odpowiedzialności karnej ze względu na wiek. Z reguły osoby te nie mają większego doświadczenia życiowego, a nawet mogą nie mieć dostatecznie ukształtowanego charakteru, co może wpływać ujemnie na zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub, częściej, na kierowanie swym postępowaniem, nie sięgające oczywiście granic określonych w art. 15 § 1 k.k.W.P. ani nawet art. 16 § 1 k.k.W.P.Mając na względzie powyższe rozumowanie trudno nazwać 22-letniego oskarżonego W. "bardzo młodym chłopcem", co miało samo przez się, zdaniem rewizji, być poczytane za okoliczność łagodzącą.