V CSK 197/15

Sygn. akt V CSK 197/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi N. M. i I. M. o wznowienie postępowania w sprawie I Ns 90/05 Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich w sprawie z wniosku N. M. i I. M. przy uczestnictwie J. G., H. G., K. P., K. G., M. J., L .W., R. G., L. P. , Skarbu Państwa - Starosty Strzeleckiego i Gminy Strzelce Opolskie o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II Ca 901/14, odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od wnioskodawców solidarnie na rzecz J. G. kwotę 1800 ( tysiąc osiemset ) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Opolu oddalił apelacje wnioskodawców i uczestnika J. G. od postanowienia Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich. W skardze kasacyjnej wnioskodawcy wnosili o zmianę zaskarżonego postanowienia przez oddalenie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 398-3 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Wprawdzie skarżący zarzucają naruszenie prawa materialnego, art. 172 § 2, art. 336 i 140 k.c. ale faktycznie zmierzają do podważenia ustaleń Sądu i dokonanej oceny dowodów. Wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej, w której stwierdza się m.in., że „nie sposób podzielić wadliwego ustalenia Sądu Okręgowego…”, „nie można wywodzić wniosku, iż właściciel darował przedmiot swego władztwa z szeregu faktów ustalonych w niniejszej sprawie”, „nietrafne jest ustalenie poczynione przez Sąd”, „za całkowicie bezzasadne uznać należy przyjęcie przez Sąd (…) faktu (…)”. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398-6 § 3 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.