V CSK 670/14

Sygn. akt V CSK 670/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa R. G. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w Wołowie o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 241/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu adwokat K. P. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym 3. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. (k. 252 akt), w którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 listopada 2013 r. W wyroku tym oddalono powództwo powoda o zadośćuczynienie pieniężne w wysokości 120.000 zł, skierowane przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu (k. 202 akt). W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego (pkt III skargi). Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wywodził, że powstała nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji, której Sąd Apelacyjny – rozpoznając apelację powoda – nie wziął pod uwagę z urzędu. Nieważność ta polegała na pozbawieniu powoda możliwości obrony jego praw w wyniku istotnych błędów procesowych. Ponadto złożona skarga jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Po przeanalizowaniu treści uzasadnienia wyroków obu Sądów meriti, treści skargi kasacyjnej powoda i zawartej w niej prawnej motywacji wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz odpowiedzi strony pozwanej na tę skargę, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie – wbrew twierdzeniu skarżącego – nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 31 k.p.c. Nie ma bowiem uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że doszło do pozbawienia powoda jako poszkodowanego możliwości obrony jego praw na skutek obrazy wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, co miałoby czynić wniesioną skargę również oczywiście uzasadnioną (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Powód dochodził od Skarbu Państwa – Zakładu Karnego zadośćuczynienie w wysokości 120.000 zł w związku – jak wywodził – niegodnego i niehumanitarnego sposobu odbywania kary pozbawienia wolności w tym Zakładzie. 3 Ze szczegółowych ustaleń faktycznych Sądów meriti wynika, że powód miał możliwość prowadzenia obecnego postępowania rozpoznawczego o zadośćuczynienie i mógł w nim czynnie uczestniczyć bez zasadniczych przeszkód. Sąd Apelacyjny stwierdził wprawdzie, że przez dwa dni powód przebywał w celi niespełniającej minimalnej normy metrażowej, ale była to sytuacja incydentalna, zrekompensowana umożliwieniem powodowi aktywności w sferze edukacyjnej, sportowej i czysto rekreacyjnej (s. 5-7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Przekonywająca zatem pozostaje – w świetle dokonanych ustaleń faktycznych – ostateczna konkluzja Sądu Apelacyjnego, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały jednak podstawowe przesłanki przyznania powodowi zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie jego dóbr osobistych (art. 448 k.c.). W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 6, 12, 20 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z art. 102 k.p.c. nie obciążono powoda kosztami postępowania kasacyjnego (por. s. 285-292 akt sprawy).