V K 1030/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Poźniczek (sprawozdawca). Sędziowie: W. Ostrowski, R. Kryże. Prokurator: T. Garlicki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Michała J. oskarżonego z art. 23 § 1 k.k. i z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 20 marca 1959 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 lipca 1958 r. skazał Michała J. na mocy art. 23 § 1 k.k. w związku z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) na 6 miesięcy więzienia za to, że w zamiarze przywłaszczenia 1 arkusza blachy kwasoodpornej wartości 639,95 zł - na szkodę Wytwórni Chemicznej Nr 9 - załadował tę blachę na samochód ciężarowy i chciał wyjechać poza teren wytwórni, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął, gdyż zatrzymany został przez straż przemysłową.Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy, po rozpoznaniu rewizji oskarżonego, wyrokiem z dnia 20 marca 1959 r. powyższy wyrok Sądu Powiatowego uchylił i oskarżonego uniewinnił.Od prawomocnego wyroku Sądu Wojewódzkiego założył rewizje nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę art. 23 § 1 k.k. i art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68) przez uniewinnienie oskarżonego, pomimo że w popełnionym przez niego czynie mieszczą się wszelkie niezbędne elementy przewidzianego w cytowanych przepisach występku, i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania w instancji rewizyjnej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd rewizyjny jest zdania, iż wprawdzie usiłowanie wywiezienia przez oskarżonego arkusza blachy z terenu wytwórni było bezprawne, to jednak ze względu na to, że blachy tej oskarżony nie zabierał dla siebie, lecz zamierzał obdarować nią bliżej nie znanych pracowników innego przedsiębiorstwa państwowego, by w terminie wykonali prace zlecone im przez pokrzywdzoną wytwórnię, brak jest w działaniu oskarżonego zamiaru przywłaszczenia, a co za tym idzie - brak w popełnionym czynie znamion przestępstwa.Nietrafność wyrażonego przez Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy poglądu prawnego jest oczywista. Zarówno orzecznictwo Sądu Najwyższego, jak i doktryna prawa karnego rozumie przez zamiar przywłaszczenia cudzego mienia każde działanie polegające na zagarnięciu przez sprawcę cudzej rzeczy w celu zapewnienia sobie możliwości rozporządzenia nią tak, jak by była ona jego własnością. Tej definicji zamiaru przywłaszczenia odpowiada całkowicie czyn popełniony przez oskarżonego Michała J. Okoliczność zaś, że blachę, którą oskarżony usiłował zabrać, przeznaczył on nie dla siebie, lecz dla innych osób - i to rzekomo za przyśpieszenie wykonania prac dla pokrzywdzonej wytwórni - jeżeli nawet odpowiadałoby to prawdzie, nie ma żadnego znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68).W tych warunkach uzasadniony jest wniosek rewizji nadzwyczajnej o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.