V K 263/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa Z. i Lecha J. oskarżonych z art. 237 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 3 marca 1959 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego dla m. Szczecin w Szczecinie z dnia 4 czerwca 1958 r. na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 4, 378 § 1 lit.b. i § 2 k.p.k. uchylił zaskarżone wyroki i sprawę co do obu oskarżonych przekazał Sądowi Powiatowemu dla m. Szczecina w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego dla m. Szczecina z dnia 4 czerwca 1958 r. i Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 3 marca 1959 r. założona na korzyść Józefa Z. i Lecha J. oskarżonych z art. 237 § 1 k.k. zarzuca obrazę art. 10 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego w brzmieniu ustawy z dnia 28 marca 1958 r. o zmianie przepisów postępowania karnego (Dz. U. z 1958 r. Nr 18, poz. 76) przez rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym, mimo że oskarżeni byli aresztowani.Wyrokowi zaś Sądu Wojewódzkiego w oparciu o przepis art. 371 pkt 2 k.p.k. zarzuca obrazę art. 378 § 1 lit. b k.p.k. przez nieuchylenie wyroku Sądu Powiatowego, mimo że Sąd Powiatowy był nienależycie obsadzony.Rewizja w konkluzji wnosi o uchylenie zaskarżonych wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu dla m. Szczecina w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Sąd Powiatowy dla m. Szczecina w Szczecinie rozpoznawał sprawę przeciwko oskarżonym Józefowi Z. i Lechowi J. w trybie uproszczonym, mimo iż zgodnie z art. 10 powołanej ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. w brzmieniu ustawy z dnia 28 marca 1958 r. (Dz. U. z 1958 r. Nr 18, poz. 76) tryb ten był niedopuszczalny, a więc między innymi zgodnie z art. 16 k.p.k. sąd powinien był orzekać w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.Sąd zaś Wojewódzki w Szczecinie, jako rewizyjny, zarzutu w tym przedmiocie, wysuniętego w rewizji obrońcy oskarżonego Lecha J. nie uwzględnił i powołując się na literalne brzmienie art. 10 cytowanej ustawy, wysunął tezę, że przepis ten odnosi się jedynie do podejrzanego, nie zaś do oskarżonego i wobec tego sprawa oskarżonego aresztowanego nie może się toczyć w trybie uproszczonym.Teza ta nie jest uzasadniona, gdyż jak wynika z art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. w brzmieniu noweli z dnia 28 marca 1958 r. (Dz. U. z 1958 r. Nr 18, poz. 76), postępowanie uproszczone dotyczy zarówno postępowania przygotowawczego jak i sądowego, a zatem należy stanąć na stanowisku, że art. 10 odnosi się również do oskarżonego (porównaj uchwałę SN z dnia 4 grudnia 1958 r. I KO 153/58 OSN 1959/II str. 171).Nie uwzględniając więc zarzutu obrazy art. 10 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r., Sąd Wojewódzki zawyrokował z obrazą art. 378 § 1 pkt b k.p.k., a w tych warunkach należało orzec jak w sentencji.