V K 373/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty (sprawozdawca).Sędziowie: L. Chmielewski, F. Szeliński.Prokurator Generalnej Prokuratury: S. Majewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława S., oskarżonego z art. 201 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej na korzyść oskarżonego od postanowienia Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 1963 r., na podstawie art. 394-396, 400 i 432 k.p.k.rewizję nadzwyczajną pozostawił bez uwzględnienia.Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości od postanowienia Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 1963 r. założona na korzyść oskarżonego Stanisława S. na podstawie przepisu art. 371 pkt 3 k.p.k., zarzuciła temu postanowienia błędną ocenę okoliczności faktycznych, która spowodowała uchylenie zawieszenia wykonania poprzednio orzeczonej kary pozbawienia wolności, i z tego względu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.W uzasadnieniu podniesionego zarzutu rewizja nadzwyczajna powołała się na następujące okoliczności:"W sprawie II Kp 176/61 Sądu Powiatowego dla Powiatu Wrocławskiego Stanisław S. został skazany wyrokiem z dnia 7 kwietnia 1961 r. z mocy art. 201 § 2 k.k. na karę 1 roku więzienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres pięciu lat za to, że w okresie od czerwca 1960 r. do stycznia 1961 r. uchylał się od łożenia na utrzymanie dwojga nieletnich swych dzieci, Barbary i Eugeniusza G.W sprawie II Kp 873/62 Sądu Powiatowego dla Powiatu Wrocławskiego Stanisław S. został skazany ponownie wyrokiem z dnia 20 grudnia 1962 r. z mocy art. 201 § 2 k.k. na karę 5 miesięcy aresztu za to, że uchylał się od płacenia alimentów w okresie od sierpnia 1961 r. do stycznia 1962 r., i karę tę odbył w całości.Na skutek ponownego skazania za czyn tego samego rodzaju Sąd Powiatowy we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem zarządził na zasadzie art. 63 § 1 k.k. wykonanie kary 1 roku więzienia.Wprawdzie przepis art. 63 § 1 k.k. jest normą obligatoryjną, jednakże z akt sprawy wynika niecelowość wykonania kary.Oskarżony Stanisław S. żył z matką wymienionych dzieci Heleną G. przez dłuższy czas w konkubinacie, a w dniu 25 maja 1963 r., a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, zawarł z nią prawne małżeństwo. Obecnie oskarżony ma na utrzymaniu czworo dzieci. Jest robotnikiem rolnym. Stosunek jego do dzieci jest dobry. Okresowe niewypełnianie obowiązku alimentacyjnego było wynikiem nieporozumień pomiędzy oskarżonym a Heleną G.Okoliczności te pozwalają przypuszczać, że oskarżony Stanisław S. będzie odtąd dbał o dzieci i łożył na ich utrzymanie.Ponadto względy społeczne w związku z zawarciem przez S. prawnego małżeństwa z Heleną G. przemawiają za niewykonaniem kary pozbawienia wolności z wyroku w sprawie II Kp 176/61."Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:W myśl art. 63 § 1 k.k. sądy są obowiązane zarządzić wykonanie zawieszonej kary w każdym wypadku popełnienia przez skazanego - w okresie zawieszenia kary - nowego przestępstwa z tych samych pobudek lub tego samego rodzaju co poprzednie.Wyjątkiem od reguły zawartej w art. 63 § 1 k.k. jest nieuleczalna choroba psychiczna skazanego uniemożliwiająca rozpoznanie znaczenia czynów, powstała już po popełnieniu przez niego nowego przestępstwa z tych samych pobudek lub tego samego rodzaju co poprzednie, a więc przestępstwa, którego popełnienie w okresie zawieszenia kary powinno powodować zarządzenie wykonania zawieszonej kary stosownie do art. 63 § 1 k.k.Okoliczności wymienione w przytoczonym wyżej uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej nie mają jednak takiej samej wagi i znaczenia jak nieuleczalna choroba psychiczna skazanego. Z tego też powodu rewizja nadzwyczajna nie mogła być uwzględniona. Niezależnie od tego należy zauważyć, że okoliczności przytoczone w rewizji nadzwyczajnej utraciły obecnie swoje znaczenie niemal w całości z powodu darowania oskarżonemu tej kary pozbawienia wolności, której wykonanie zarządzono, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 dekretu z 20 lipca 1964 r. o amnestii (por. postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 1964 r. I Kow. A/1/200/64, które ujawniono w trybie art. 389 § 3 k.p.k.).