V K 709/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak.Sędziowie: M. Bogusławski, F. Szeliński (sprawozdawca).Prokurator: M. Tuszyńska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mariana T. oskarżonego z art. 240 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 1961 r. i od postanowienia tegoż Sądu z dnia 22 kwietnia 1961 r., na zasadzie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżone orzeczenie co do oskarżonego Mariana T. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Wojewódzkiemu dla Województwa Warszawskiego w Warszawie jako rewizyjnemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Powiatowy w Garwolinie oskarżył Jerzego Czesława T. o to, że w P. uderzył kilkakrotnie twardym przedmiotem Jana K., zadając mu szereg obrażeń głowy i klatki piersiowej powodujących rozstrój zdrowia powyżej dni 20, tj. o czyn z art. 236 § 1 lit. a) k.k. oraz Mariana T. o to, że wziął udział w pobiciu Jana K., w wyniku czego doznał on szeregu uszkodzeń głowy i klatki piersiowej, co spowodowało rozstrój zdrowia trwający dłużej niż dni 20, tj. o czyn z art. 240 § 1 k.k.Wyrokiem z dnia 23 stycznia 1961 r. Sąd Powiatowy w Garwolinie uznał Jerzego Czesława T. i Mariana T. za winnych tego, że działając wspólnie wzięli udział w pobiciu Jana Józefa K., w wyniku czego tenże Jan K. doznał ran tłuczonych głowy z następowym wstrząsem mózgu oraz samoistnej odmy urazowej do prawej jamy opłucnej z wysiękiem, które to uszkodzenia mogły czasowo zagrażać życiu, a samoistna odma urazowa naruszyła czynności oddychania na okres dłuższy niż dni 20, i na mocy art. 240 § 1 k.k. skazał Jerzego Czesława T. na 10 miesięcy więzienia, a Mariana T. na 8 miesięcy więzienia, zaliczając im na poczet orzeczonych kar okres tymczasowego aresztowania od dnia 3 listopada 1960 r. do dnia 23 stycznia 1961 r.Od wyroku tego strony założyły rewizje.Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego w Warszawie pozostawił rewizję prokuratora w części dotyczącej oskarżonego Mariana T. bez rozpoznania postanowieniem z dnia 22 kwietnia 1961 r., a wyrokiem z tegoż dnia zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do Jerzego Czesława T. w części dotyczącej kary w ten sposób, że skazał go na 2 lata więzienia, w pozostałej zaś części wyrok ten utrzymał w mocy.Od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 1961 r. i od postanowienia tegoż Sądu z dnia 22 kwietnia 1961 r. w sprawie Mariana T. oskarżonego z art. 240 § 1 k.k. założył rewizję nadzwyczajną - na zasadzie art. 394-396 oraz art. 400 § 1 k.p.k. - Prokurator Generalny PRL ma niekorzyść oskarżonego Mariana T. i zarzucił mającą wpływ na ich treść obrazę przepisów prawa. procesowego przez niezgodne z art. 376 k.p.k. pozostawienie bez rozpoznania rewizji prokuratora w części dotyczącej oskarżonego Mariana T., pomimo że nie zachodził brak formalnych warunków rewizji, i na zasadzie art. 383 pkt 3 oraz 388 § 1 zdanie drugie k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonych orzeczeń i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu dla Województwa Warszawskiego w Warszawie do ponownego rozpoznania w innym składzie.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna Prokuratora Generalnego PRL wniesiona w otwartym terminie z art. 397 k.p.k. jest słuszna.Zaskarżone niniejszą rewizją nadzwyczajną orzeczenia zostały wydane z obrazą przepisów prawa procesowego mającą wpływ na ich treść i z tego względu nie mogą się ostać co do oskarżonego Mariana T.Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Wojewódzki pozostawił rewizję prokuratora bez rozpoznania co do oskarżonego Mariana T., wychodząc z błędnego założenia, że "zapowiedź rewizji prokuratora odnosi się tylko do oskarżonego Jerzego Czesława T.".Stanowisko to jest bezpodstawne. Przepis art. 337 § 1 k.p.k. nie wkłada na żadną ze stron, a więc i na prokuratora, obowiązku wypowiadania się we wniosku o sporządzenie przez sąd uzasadnienia wyroku na piśmie, czy i w jakiej części założy rewizję, daje on natomiast stronie prawo żądania, by sąd wyrokujący w I instancji podał motywy, jakimi kierował się przy wydaniu wyroku. Dopiero sporządzone na piśmie uzasadnienie wyroku daje stronie możność zorientowania się, czy wyrok jest słuszny i ewentualnie w jakiej części powinien być zaskarżony.Skoro zatem w piśmie z dnia 30 stycznia 1961 r. prokurator wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 23 stycznia 1961 r. na piśmie, oznaczając w skróceniu sprawę, w której ten wyrok zapadł, a następnie w terminie wskazanym w art. 211 k.p.k. założył rewizję, to brak było podstaw do pozostawienia jej bez rozpoznania w części dotyczącej oskarżonego Mariana T.Uchybienie Sądu Wojewódzkiego miało ten skutek, że mimo uznania za rażąco niską kary wymierzonej oskarżonemu Marianowi T. wyrokiem Sądu Powiatowego, Sąd II instancji nie mógł - jak zaznaczył w uzasadnieniu swego wyroku - zmienić zaskarżonego wyroku i zaostrzyć tej kary.Ponieważ zaskarżone niniejszą rewizją nadzwyczajną orzeczenia w stosunku do Mariana T. wydane zostały z mającą wpływ na ich treść obrazą przepisów prawa procesowego (art. 376 k.p.k.), przeto powinny być uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w innym składzie.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku.