V K 807/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch.Sędziowie: T. Rek, M. Budzianowski (sprawozdawca).Prokurator: F. Przyjemski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława M. oskarżonego z art. 287 § 1 i art. 161 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi z dnia 3 lipca 1961 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżone postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania rewizji prokuratora od wyroku sądu I instancji co do oskarżonego Stanisława M. i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu dla m. Łodzi jako rewizyjnemu do merytorycznego rozpoznania w tym zakresie.W rewizji nadzwyczajnej założonej od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi w Łodzi (jako rewizyjnego) z dnia 3 lipca 1981 r. o pozostawieniu bez rozpoznania rewizji Prokuratora Powiatowego m. Łodzi od wyroku Sądu Powiatowego dla m. Łodzi z dnia 27 maja 1960 r. w sprawce Stanisława M. i innych oskarżonych z art. 287 k.k. oraz z art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), Prokurator Generalny PRL zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu mogącą mieć wpływ na treść tego orzeczenia obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 360, 375 i 376 k.p.k., popełniona przez to, że Sąd rewizyjny pozostawił na rozprawie odwoławczej bez rozpoznania wywód rewizji prokuratora co do oskarżonego Stanisława M., mimo że nie zachodził wymagany przez przepis art. 376 k.p.k. brak formalnych warunków rewizji, i wnosi w konkluzji o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi w Łodzi z dnia 3 lipca 1961 r. o pozostawieniu bez rozpoznania rewizji prokuratora od wyroku Sądu I instancji co do oskarżonego Stanisława M. i o przekazanie sprawy temuż Sądowi do merytorycznego rozpoznania w tym zakresie w innym składzie sędziów.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest słuszna.Jak wynika z akt sprawy, na skutek wniesienia przez Prokuratora Powiatowego dla m. Łodzi aktu oskarżenia przeciwko Stanisławowi M. i Henrykowi S. sprawę rozpoznawał Sąd Powiatowy dla m. Łodzi i w dniu 3 czerwca 1959 r. skazał Stanisława M.:a) z mocy art. 287 § 1 k.k. na 7 miesięcy więzienia za to, że w połowie 1958 r. w Ł. jako kierownik zespołu chałupniczego "Fimdruk" Spółdzielnia Pracy "Innowacja" wystawił Henrykowi S. pokwitowanie w imieniu tejże Spółdzielni z odbioru około 320 m tkaniny steelonowej, co nie odpowiadało prawdzie, ib) z mocy art. 161 k.k. na 5 miesięcy aresztu za to, że w lipcu 1958 r. w Ł. nabył 106 m tkaniny steelonowej, o której na podstawie towarzyszących okoliczności powinien był przypuszczać, że została uzyskana za pomocą przestępstwa.Łącznie wymierzono Stanisławowi M. karę 7 miesięcy więzienia.Tymże wyrokiem Sąd uniewinnił współoskarżonego Henryka S. z oskarżenia go o to, że:a) w lipcu 1958 r. w Ł. nabył od nie ustalonych osób 537 m tkaniny steelonowej wartości około 30.000 zł z wiedzą o tym, że pochodziła ona z kradzieży na szkodę zakładów uspołecznionych, tj. o czyn z art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) orazb) w tymże czasie i miejscu, nie posiadając koncesji, produkował w swoim warsztacie drukowane chustki steelonowe, tj. o czyn z art. 8 pkt 1 dekretu z dnia 2 maja 1953 r. (Dz. U. Nr 25, poz. 98).Wyrok ten zaskarżył oskarżony Stanisław M. oraz prokurator powiatowy co do części dotyczącej uniewinnienia Stanisława S.Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi w Łodzi wyrokiem z dnia 1 kwietnia 1960 r. wyrok Sądu I instancji uchylił co do obu oskarżonych w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.Po raz wtóry rozpoznawał sprawę Sąd Powiatowy dla m. Łodzi w dniu 27 maja 1960 r. i wyrokiem z tejże daty: a) uniewinnił oskarżonego Stanisława M. od pierwszego zarzutu aktu oskarżenia (czyn z art. 287 k.k.), natomiast skazał go za drugi czyn z art. 161 k.k. za nabycie 105 m tkaniny steelonowej na karę 5 miesięcy aresztu, oraz b) uniewinnił całkowicie oskarżonego Henryka S.Uzasadnienia na piśmie tego wyroku zażądał zarówno prokurator, jak i oskarżony Stanisław M. W złożonej w terminie ustawowym rewizji prokurator wniósł o uchylenie wyroku sądu powiatowego w częściach uniewinniających obu oskarżonych i o skazanie ich zgodnie z zarzutami aktu oskarżenia.Na rozprawie rewizyjnej w dniu 3 lipca 1961 r. Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi, nie rozpoznając sprawy co do meritum, pozostawił tę rewizję w części odnoszącej się do oskarżonego Stanisława M. bez rozpoznania ze względu na to, że "przy pierwszym uchyleniu wyroku prokurator nie zaskarżył wyroku w stosunku do oskarżonego Stanisława M."Postanowienie to jest niesłuszne i nie znajduje w obowiązujących przepisach żadnego uzasadnienia.Wbrew poglądowi Sądu Wojewódzkiego wyrażonemu w zaskarżonym postanowieniu z dnia 3 lipca 1961 r. żadne przepisy procesowe nie wyłączają możliwości założenia przez prokuratora rewizji na niekorzyść oskarżonego od wyroku wydanego ponownie w tej samej sprawie, po jego uprzednim uchyleniu, w wypadku, gdy wyrok poprzedni nie był przedtem zaskarżony przez prokuratora. Granice orzekania rewizyjnego określa wówczas przepis art. 393 k.p.k.Skoro więc oskarżony Stanisław M., skazany pierwszym wyrokiem, został następnie w wyniku ponownego rozpoznania sprawy z obu zarzuconych mu czynów uniewinniony, to prokurator miał pełne prawo wyrok ten zaskarżyć, jeśli orzeczenie uniewinniające uważał za niesłuszne.Dlatego też, ponieważ ponadto rewizja prokuratora odpowiadała warunkom wymaganym pod względem formalnym przez przepis art. 376 k.p.k. (uczyniono bowiem zadość wymaganiom wskazanym w art. 371, 737 § 1-3 oraz art. 337 i 211 k.p.k.), a zawarte w niej wnioski nie były sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 393 k.p.k., powinien był Sąd Wojewódzki, jako rewizyjny, rewizje te rozpoznać.Z tych też względów należało orzec jak w sentencji.