V K 750/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty.Sędziowie: T. Krokosz (sprawozdawca), W. Ostrowski.Prokurator Generalnej Prokuratury: S. Mocarski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Leona W. oskarżonego z art. 49 § 1 i 60 § 1 u.k.s., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonego od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 1 października 1963 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 3 i 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Szczecinie w celu rozpoznania rewizji założonej przez Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny przy Prezydium WRN w S. od wyroku Sądu Powiatowego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 1960 r.Od wyroku Sądu Powiatowego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 1963 r., którym to wyrokiem oskarżony Leon W. został skazany za czyn z art. 60 § 1 u.k.s., a uniewinniony od zarzucanego czynu z art. 49 u.k.s. - Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny przy Prezydium WRN w S. założył rewizję na niekorzyść oskarżonego.Sąd Wojewódzki w Szczecinie postanowieniem z dnia 1 października 1963 r. wspomnianą rewizją pozostawił bez rozpoznania wychodząc z założenia, że IKR przy Prezydium WRN w S. "w myśl przepisu art. 217 § 1 u.k.s. nie jest uprawniony w niniejszej sprawie do założenia rewizji, gdyż wskazanym w akcie oskarżenia uprawnionym oskarżycielem jest Wydział Finansowy Prezydium MRN w S., który rewizji od wyroku nie założył, a zatem rewizja wniesiona została przez nie uprawnionego oskarżyciela".Od wymienionego postanowienia Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną, w której zarzucając obrazę art. 217 § 1 u.k.s. przez niezasadne uznanie braku legitymacji czynnej po stronie IKR przy Prezydium WRN w S., wnosił o uchylenie tegoż postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do rozpoznania rewizji.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Rewizja jest słuszna.Sąd Wojewódzki, wydając zaskarżone następnie postanowienie, nie wziął pod uwagę, że przyznane zgodnie z przepisem art. 217 § 1 u.k.s. organom finansowym uprawnienia oskarżyciela publicznego nie dotyczą wyłącznie tych organów, które wskazano w akcie oskarżenia - w myśl art. 145 § 7 u.k.s. - jako oskarżycieli.Wspomniany ostatnio przepis art. 145 § 7 u.k.s. przewidujący wskazanie w akcie oskarżenia organu, któremu przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w danej sprawie, ma jedynie charakter porządkowy i dlatego działanie podjęte w sprawie przez inny organ finansowy (dochodzenia czy orzekający) nie może być pozbawione znaczenia prawnego.Takie stanowisko znajduje oparcie we właściwej wykładni omawianego przepisu (§ 7 art. 145 u.k.s.), dającej podstawę do stwierdzenia, że chodzi tu o wskazanie organu, który m. in. trzeba zawiadamiać o terminie rozprawy i innych czynności sądowych; stąd też - z praktycznych względów - stosuje się zasadę "wskazania" przede wszystkim organu miejscowego właściwego, co jednak nie wyłącza możliwości i skuteczności działania (oskarżyciela publicznego) podjętego przez organ nadrzędny bądź przez inny właściwy "finansowy organ dochodzenia".Inspektoraty kontrolno-rewizyjne, jak to wynika z treści art. 140 u.k.s., są finansowymi organami dochodzenia i na podstawie art. 217 § 1 u.k.s. są uprawnione do występowania w charakterze oskarżycieli publicznych.Nie można również w tej sprawie nie uwzględnić faktu, że Inspektorat przy Prezydium WRN był w pionie finansowych organów dochodzeniowych jednostką hierarchicznie wyższą i już ten sam fakt dawał mu tytuł do samodzielnego występowania w sprawie, i to niezależnie od okoliczności, że pracownicy Inspektoratu wykonywali poprzednio czynności oskarżyciela publicznego na podstawie delegacji udzielanych im przez Wydział Finansowy Prezydium MRN.Prawidłowość niniejszego rozumowania znajduje wreszcie potwierdzenie w fakcie, że sporządzający akt oskarżenia Inspektorat Kontrolno-Rewizyjny przy Prezydium WRN w S. sam udzielił delegacji Wydziałowi Finansowemu Prezydium MRN w S., nie można więc skutecznie wywodzić, że organ "delegujący" ma mniejsze uprawnienia niż organ przez niego "delegowany".Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.