V KRN 589/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Krokosz (sprawozdawca). Sędziowie: S. Mirski, K. Wagner.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Markowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 1972 r. sprawy Katarzyny G., oskarżonej z art. 203 § 1 k.k. w związku z art. 58 i 60 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść oskarżonej od wyroku Sądu Powiatowego w Ostrowcu - Wydział Zamiejscowy w Opatowie z dnia 2 lipca 1971 r.,zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej zastosowania przepisów art. 38 pkt 7 w związku z art. 49 k.k. przez zarządzenie podania wyroku do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w O., poprawiając zarazem tenże wyrok w części dotyczącej orzeczenia o zastosowaniu przepisów art. 62 § 1 i 63 k.k. w ten sposób, że słowo "dozór" zastąpił słowami "nadzór ochronny" (...)Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Ostrowcu - Wydział Zamiejscowy w Opatowie wyrokiem z dnia 2 lipca 1971 r. uznał oskarżoną Katarzynę G. za winną tego, że w okresie od listopada 1970 r. do 8 marca 1971 r. w O., przed upływem pięciu lat od odbycia kary więcej niż 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, zabrała w celu przywłaszczenia kury, kaczkę i indyka na szkodę Józefy P., Pawła R., Stanisława K. i Anny R. oraz płaszcz damski na szkodę Marii K., łącznej wartości około 2.700 zł, i za to z mocy art. 203 § 1 w związku z art. 58, 60 § 1 i 36 § 3 k.k. skazał ją na karę 2 lat pozbawienia wolności i 3.000 zł grzywny, a ponadto na mocy art. 62 § 1 i 63 § 1 k.k. orzekł w stosunku do niej "dozór" na okres 4 lat, a na mocy art. 38 pkt 7 w związku z art. 49 k.k. zarządził podanie wyroku do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w czasopiśmie "Trybuna Ludu".Od tego wyroku, który nie został zaskarżony, Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną, w której zarzucając niecelowość zarządzenia o podaniu wyroku do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w dzienniku "Trybuna Ludu", wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez zarządzenie podania tegoż wyroku do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest zasadna.Zarządzony przez Sąd Powiatowy sposób podania wyroku do publicznej wiadomości budzi istotne zastrzeżenia.W razie istnienia podstaw do zastosowania kary dodatkowej: podania wyroku do publicznej wiadomości - sąd ma obowiązek wnikliwie rozważyć, który ze środków publikacji jest najbardziej pożądany w świetle okoliczności sprawy.Przez "inny stosowny sposób" ogłoszenia, przewidziany w art. 49 k.k., należy rozumieć podanie wyroku do publicznej wiadomości, np. w lokalu zakładu pracy, instytucji, zrzeszenia czy stowarzyszenia, w sposób określony przez sąd, a także ogłoszenie za pomocą innych środków masowego przekazu niż czasopismo.Środki masowego przekazu, a w szczególności czasopisma, z natury rzeczy zajmują się problematyką ogólną z zakresu zagadnień społecznych, gospodarczych i politycznych. Stąd też, nie pomniejszając znaczenia podania wyroków do publicznej wiadomości w czasopismach, należy uznać, że z reguły będzie tu chodzić o skazania za przestępstwa większej wagi, poważnie zagrażające interesom ogólnym (społeczno-gospodarczym lub politycznym), a ewentualnie nawet indywidualnym.Doceniając w pełni stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu popełnionego w warunkach recydywy przez oskarżoną, karaną za podobne przestępstwa i zdemoralizowaną, niepodobna jednak pominąć z drugiej strony, że wartość skradzionego przez nią mienia była stosunkowo niewielka i że przestępstwo zostało popełnione na terenie O. na szkodę kilku zamieszkałych tam osób, wobec czego podanie wyroku do publicznej wiadomości w czasopiśmie tej rangi co "Trybuna Ludu" nie jest uzasadnione.Trzeba natomiast stwierdzić, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy - zwłaszcza po uwzględnieniu, że oskarżona nigdzie nie pracuje - wystarczające będzie ogłoszenie stosownej części wyroku na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w O., na jej terenie bowiem zamieszkują pokrzywdzeni i oskarżona, która już w przeszłości dopuściła się tutaj szeregu przestępstw.Marginesowo wypadnie zauważyć, że Sąd Powiatowy błędnie orzekł w stosunku do oskarżonej - z mocy art. 62 § 1 k.k. - "dozór", a nie przewidziany w tym przepisie "nadzór ochronny".Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.