Z 6/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk J. Górski, płk W. Sieracki (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Ziewiński. SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza L., oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 156 § 1 k.k. w związku z art. 59 § 1 k.k., po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 1976 r. zażalenia prokuratora na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 30 marca 1976 r. i po wysłuchaniu Prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o uwzględnienie zażalenia, na podstawie art. 386 i 387 pkt 2 k.p.k., uwzględniając zażalenie prokuratora, uchylił powołane postanowienie z dnia 30 marca 1976 r. i sprawę Kazimierza L. przekazał do dalszego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w N.Uzasadnienie faktyczne(...) W czasie rozpoznawania sprawy oskarżonego na rozprawie głównej w dniu 30 marca 1976 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w N. postanowił na podstawie art. 344 § 2 k.p.k. zwrócić prokuratorowi sprawę Kazimierza L. w celu rozszerzenia postępowania na czyn Wiesława C. nie pociągniętego do odpowiedzialności karnej za naruszenie w dniu 10 stycznia 1976 r. nietykalności cielesnej Kazimierza L.Na postanowienie to złożył zażalenie prokurator, wnosząc o uchylenie tego postanowienia.Uzasadnienie prawne(...) Po wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o uwzględnienie wniesionego zażalenia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zawarty w zażaleniu prokuratora wniosek o uchylenie powołanego na wstępie postanowienia sądu pierwszej instancji zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że konieczną przesłanką zezwalającą sądowi zwrócić na podstawie przepisu art. 344 § 2 k.p.k. sprawę prokuratorowi w celu rozszerzenia postępowania na czyny osób nie pociągniętych w dotychczasowym postępowaniu do odpowiedzialności karnej jest zapewnienie prawidłowego wyrokowania w rozpoznawanej sprawie. Na tle istoty tej przesłanki należy uznać, że powołany przepis spełnia funkcję jednego z tych unormowań procesowych, które umożliwiając dokonanie ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie (art. 2 § 1 pkt 2 k.p.k.) stwarzają warunki do prawidłowego wyrokowania, a więc do trafnego zastosowania środków przewidzianych w prawie karnym (art. 2 § 1 pkt 3 k.p.k.) i realizacji w ten sposób zadań wymiaru sprawiedliwości. Jednym z podstawowych zadań postępowania karnego jest uzyskanie takiej wiedzy o faktach, które umożliwiłyby rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności prawnokarnej osoby za określony czyn. W związku z tym wiele przepisów kodeksu postępowania karnego normuje warunki kształtowania procesu poznawczego, tzw. warunki zbierania dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie. Jednym z takich przepisów jest art. 344 § 2 k.p.k. W tym kontekście należy wyrazić pogląd, że jeżeli w dotychczasowym postępowaniu karnym przeprowadzono wszystkie dowody, które w zakresie zarzuconego oskarżonemu przestępstwa pozwalają w pełni na dokonanie ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie i w związku z tym zapewnione jest prawidłowe wyrokowanie w rozpoznawanej sprawie, a powstały w sprawie problem ogranicza się wyłącznie do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego (a w szczególności do oceny wiarygodności zeznań przesłuchanych świadków i wyjaśnień oskarżonego), to uznać należy, że w takiej sytuacji brak przesłanki uzasadniającej zwrócenie sprawy prokuratorowi na podstawie art. 344 § 2 k.p.k. w celu w tym przepisie wskazanym.Zebrany w sprawie oskarżonego Kazimierza L. materiał dowodowy jest kompletny i żadnych luk w zakresie informacji dowodowej nie wykazuje, co w konsekwencji zapewnia możliwość prawidłowego wyrokowania w granicach zarzuconego oskarżonemu przestępstwa. Brak zatem podstawowej przesłanki do zwrócenia sprawy prokuratorowi w celu rozszerzenia postępowania przez pociągnięcie do odpowiedzialności karnej świadka Wiesława C., który w dotychczasowym postępowaniu był już kilkakrotnie przesłuchiwany. Prawidłowe wyrokowanie w sprawie oskarżonego jest zależne tylko i wyłącznie od dokonania bezbłędnej oceny zebranego już wyczerpująco materiału dowodowego, a zwłaszcza od oceny wiarygodności wyjaśnień samego oskarżonego oraz zeznań świadków Wiesława C. i Tadeusza M. Ewentualne trudności jedynie w zakresie oceny zebranego wyczerpująco materiału dowodowego nie mogą stanowić podstawy do skorzystania przez sąd z art. 344 § 2 k.p.k.Z tych względów należało postanowić jak na wstępie.