I K 132/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza L., osk. z art. 293 k.k. w zw. z art. 290 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 30 stycznia 1953 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2 oraz art. 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy wyrokiem z dnia 30 stycznia 1953 r. uznał Tadeusza L. za winnego tego, że udzielił Tadeuszowi J., urzędnikowi państwowemu, pomocy do popełnienia przestępstwa w ten sposób, że za pośrednictwem Stanisława W. wręczył mu w związku z jego urzędowaniem kwotę 3.000 zł, przy czym pieniądze te były doręczone J. za obietnicę odroczenia lub odstąpienia od uspołecznienia wytwórni oskarżonego. Za ten czyn oskarżony został skazany na podstawie art. 290 § 2 k.k. w zw. z art. 47 § 1 k.k. na trzy lata więzienia (...).Rewizja oskarżonego zarzuca, między innymi, obrazę art. 324 § 2 k.p.k. wskutek skazania oskarżonego z surowszego przepisu prawa bez uprzedzenia go o możliwości przejścia na surowszą kwalifikację prawną zarzuconego mu czynu, które to uchybienie miało istotny, a niekorzystny dla oskarżonego wpływ na wymiar kary, albowiem oskarżony wobec treści zarzutu zawartego w konkluzji aktu oskarżenia, nie zaofiarował dowodów, które mogłyby przekonać Sąd, iż kwalifikacja z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k. nie jest trafna.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zarzut obrazy art. 324 § 2 k.p.k., której dopuścił się sąd wyrokujący, skazując oskarżonego z art. 290 § 2 k.k. w związku z art. 293 k.k., bez uprzedzenia oskarżonego o możliwości zastosowania surowszej kwalifikacji jest słuszny.Wprawdzie uzasadnienie aktu oskarżenia wskazuje na to, że w czasie śledztwa była mowa o przestępstwie z art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k., jednakże konkluzja aktu oskarżenia zarzuciła oskarżonemu czyn polegający na udzieleniu pomocy urzędnikowi do przyjęcia w związku z urzędowaniem sumy pieniężnej, a więc przestępstwo z art. 290 § 1 k.k., za które ustawa przewiduje łagodniejszą karę niż za przestępstwo przewidziane w § 2 art. 290 k.k.Skoro sąd wyrokujący na podstawie okoliczności sprawy doszedł do wniosku, że czyn oskarżonego należało zakwalifikować pod surowszy przepis karny, w danym przypadku jako przestępstwo przewidziane w art. 290 § 2 k.k., to mógł to uczynić przy dopełnieniu warunków przewidzianych w § 2 art. 324 k.p.k. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi pogwałcenie praw obrony oskarżonego, powodujące konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem należy oskarżonemu umożliwić złożenie dowodów mogących mieć wpływ na orzeczenie zarówno w zakresie winy, jak i kary.