I K 743/57

Uzasadnienie faktyczneOskarżeni zostali skazani z mocy art. 23 § 1 k.k. w zw. z art. 261 k.k. za to, że działając wspólnie w zamiarze osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowej, wysyłali listy anonimowe do szeregu osób z żądaniem złożenia okupu pieniężnego - grożąc w razie niespełnienia tych żądań zabiciem, rabunkiem lub podpaleniem, lecz zamierzonego skutku nie osiągnęli, gdyż terroryzowane przez nich osoby nie zastosowały się do stawianych im żądań.Wywody rewizji, z powołaniem się na pogląd prawny Makarewicza, wyrażony w jego komentarzu do kodeksu karnego, a w szczególności na przeprowadzoną przez niego krytykę cytowanego w uzasadnieniu wyroku Sądu Wojewódzkiego orzeczenia Sądu Najwyższego (składu 7 sędziów) - 147/33, zmierzają w kierunku udowodnienia zasadności zmiany kwalifikacji prawnej czynu oskarżonych z art. 261 na art. 251 k.k.Zasadnicza więc różnica między tymi dwoma przestępstwami polega na tym, iż sprawca czynu z art. 261 k.k. dąży do osiągnięcia korzyści majątkowej, zaś w przypadku art. 251 k.k. korzyść taka nie jest koniecznym elementem działania sprawcy. Ponadto przy zbrodni z art. 261 k.k. mamy do czynienia z groźbą użycia natychmiastowego gwałtu, zaś przy art. 251 k.k. mowa jest o groźbie bezprawnej (art. 91 § 4 k.k.).Groźba użycia natychmiastowego gwałtu w omawianym przypadku (czynu oskarżonych) łączy się w sposób ścisły z chwilą upływu terminu, zakreślonego przez oskarżonych do złożenia przez pokrzywdzonych okupu. Ta właśnie "chwila" określa moment natychmiastowości zapowiedzianego gwałtu.W czynie przypisanym oskarżonym mieszczą się zatem obydwa elementy konieczne do uznania ich winy z art. 261 k.k.Ponieważ terroryzowani pokrzywdzeni okupu nie złożyli, przeto oskarżeni odpowiadają za usiłowanie tego przestępstwa.