I K 939/51

Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla województwa warszawskiego wyrokiem z dnia 21 marca 1951 r. na zasadzie art. 286 § 1 k.k. skazał B.L. na... za to, że w dniu 10 X 1950 r. na stacji kolejowej w O., jako nadzorczy dyżurny ruchu, nie dopełniając obowiązków, działał na szkodę interesu publicznego przez to, że, wydając polecenie przestawienia pociągu osobowego nr 19413 z toru 3-go na 4-ty, nie uprzedził wbrew wymogom regulaminu stacyjnego kierownika pociągu nr 19413, że na torze nr 4 znajduje się już pociąg nr 19412, wskutek czego nastąpiło zderzenie pociągów i wykolejenie 5-ciu wagonów oraz parowozu i częściowe ich uszkodzenie, w wyniku czego Skarb Państwa poniósł stratę na sumę 8.021 zł.Rewizja oskarżonego, domagająca się uchylenia zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego lub zmiany tego wyroku i zakwalifikowania czynu przypisanego oskarżonemu z art. 286 § 3 k.k. z zawieszeniem wykonania orzeczonej kary, zawiera zarzut błędnej oceny okoliczności sprawy, a w związku z tym obrazy art. 286 § 1 k.k., i zbytniej surowości kary.Zdaniem rewizji oskarżonego, Sąd I instancji błędnie ocenił okoliczności faktyczne, ujawnione w toku przewodu sądowego, nie rozważywszy, iż:a)brygada manewrowa ponosi odpowiedzialność za powyższy wypadek, gdyż, otrzymawszy polecenie od dyżurnego ruchu dokonania manewrów, powinna była zachować wszystkie środki ostrożności;b)wpisywanie do raportu zjazdu na stacja O. nie było praktykowane, a zgodnie z opinią biegłego oskarżony takiego obowiązku nie miał;c)przewód sądowy nie dostarczył dowodów winy umyślnej oskarżonego L., który, zleciwszy dokonanie manewrów doświadczonej brygadzie manewrowej, nie mógł przewidzieć, iż źle wykona swoje obowiązki;Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:1) Przewód sądowy wykazał, iż oskarżony, pełniąc krytycznego dnia obowiązki dyżurnego ruchu na stacji O., polecił konduktorowi Cz. w zastępstwie kierownika pociągu K., aby przestawił skład pociągu na drugą stronę stacji, nie wskazując, na którzy tor skład wagonów ma być przestawiony i że tor 4-ty zajęty jest przez inny pociąg, polecenia swego nie wpisał do raportu z jazdy.W myśl p. 4 § 26 Instrukcji nr R. I. - dyżurny ruchu osobiście kieruje manewrami. Przekazanie tej czynności kierownikowi pociągu winno być zaznaczone w raporcie z jazdy.Powierzenie kierownictwa manewrami kierownikowi pociągu nie zwalnia dyżurnego ruchu od obowiązku dozoru nad manewrami i wydania właściwych poleceń (§ 26 ust. 2 Instrukcji R. I.).Oskarżony, poleciwszy konduktorowi w zastępstwie kierownika pociągu przestawienie składu pociągu na drugą stronę stacji, nie wskazując, na który tor skład wagonów ma być przestawiony i że tor 4-ty jest zajęty, i nie wpisując poleceń w raporcie z jazdy, postąpił sprzecznie z § 24 Instrukcji nr 4 dla zawiadowców, zastępców zawiadowców stacji i dyżurnych ruchu. Powołany przepis wskazuje wyraźnie, iż dyżurny ruchu powinien dopilnować, aby przy manewrach przestrzegano ściśle zasad ostrożności i bezpieczeństwa w stosunku do taboru, pracowników i osób postronnych.Jeśli ponadto uwzględnić regulamin pracy manewrowej na stacji O. (k. 9), który stanowi w sposób kategoryczny, iż nadzór nad przestawieniem pociągów sprawuje dyżurny nadzorczy, to niewątpliwie słuszne są wnioski zaskarżonego wyroku, iż oskarżony nie dopełnił swoich obowiązków służbowych.2) Zarzut rewizji, iż dyżurny ruchu nie ma obowiązku wpisywania poleceń, dotyczących prowadzenia manewrów, do raportu z jazdy, jest bezprzedmiotowy, bo nie ma to znaczenia dla ustalenia przestępstwa przypisanego oskarżonemu.