I KK 19/21

Sygn. akt I KK 19/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący) SSN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek Protokolant Jolanta Włostowska w sprawie L. J. K. skazanego z art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 i § 6 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 21 lipca 2021 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 15 maja 2020r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w G. skierował w dniu 3 stycznia 2020 r. do Sądu Rejonowego w G. akt oskarżenia o sygn. akt PR Ds (…) przeciwko L. J. K., którego oskarżył o to, że w dniu 1 października 2019 r. w miejscowości R., uchylając się od opodatkowania przewoził samochodem osobowym marki Y. (…) o nr rejestracyjnym (…) wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, w postaci 3340 paczek papierosów różnych marek, które uprzednio 2 wprowadzono na obszar celny Unii Europejskiej, bez dopełnienia obowiązku celnego, przez co nastąpiło narażenie na uszczuplenie należności celnej w kwocie 2.231 zł oraz należności podatkowych w kwocie 72.742 zł, w tym podatku akcyzowego w kwocie 57.998 zł oraz podatku od towarów i usług w kwocie 14.744 zł, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 i § 2 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 i § 6 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Wyrokiem nakazowym z dnia 15 maja 2020r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w G. oskarżonego L. J. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego przestępstwo karne skarbowe określone w art. 54 § 1 i § 2 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 i § 6 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i za to na podstawie art. 54 § 1 i § 2 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 i § 6 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. skazał go. a na podstawie art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, określając wymiar jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 200 (dwustu) złotych. Powyższy wyrok nakazowy nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się z dniem 7 czerwca 2020 r. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020r. Sad Rejonowy w G., działając na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. zwrócił się do Prokuratora Generalnego o wywiedzenie kasacji w niniejszej sprawie z uwagi na wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa w postaci orzeczenia wobec L. J. K. kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, niezgodnie z dyspozycją art. 172 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 2 k.k.s. Kasację od tego wyroku wywiódł Prokurator Generalny zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów art. 172 § 1 k.k.s. i art. 23 § 2 k.k.s. polegające na wymierzeniu oskarżonemu wyrokiem nakazowym za przypisane mu przestępstwo skarbowe kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 200 złotych, podczas gdy stosownie do brzmienia wskazanych powyżej przepisów wyrokiem nakazowym można orzec za 3 przestępstwo skarbowe karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna. Zgodnie z treścią art. 172 § 1 k.k.s. wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe m.in. karę grzywny określoną w art. 23 § 2 k.k.s. Wskazany przepis określa granice możliwej do wymierzenia na podstawie wyroku nakazowego kary grzywny do wysokości 200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą. Skarżący w uzasadnieniu kasacji prawidłowo wskazał na utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, w którym konsekwentnie prezentowany jest pogląd, iż wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe karę grzywny, w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych, a orzeczenie grzywny powyżej tej granicy jest rażącym naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na treść wyroku (por. wyroki: z dnia 1 czerwca 2010 r. o sygn. akt IV KK 148/10, LEX nr 583900; z dnia 12 grudnia 2013 r. o sygn. akt II KK 337/13, LEX nr 1400151; z dnia 21 listopada 2017 r. o sygn. akt III KK 445/17, LEX nr 2401050). Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 15 maja 2020 r. o sygn. akt II K (…) został wydany z rażącym naruszeniem przepisów art. 172 § 1 k.k.s. i art. 23 § 2 k.k.s., co miało istotny wpływ na treść tego orzeczenia. W tych warunkach koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.