I KO 8/54

PostanowienieIzba Karna1954-02-26

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy sprawca nabycia przedmiotu pochodzącego z kradzieży z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami odpowiada z art. 160 k.k., czy też z art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej?

Ratio decidendi

Sąd Najwyższy rozstrzygnął, że sprawca nabycia przedmiotu pochodzącego z kradzieży z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami odpowiada z art. 160 k.k. Argumentacja opiera się na braku normy w dekrecie o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami, która odsyłałaby do art. 3 dekretu o wzmożeniu ochrony własności społecznej, a także na wykładni logicznej przepisów. Sankcja karna art. 3 § 1 dekretu o wzmożeniu ochrony własności społecznej różni się od art. 160 k.k. jedynie podwyższeniem dolnej granicy ustawowego zagrożenia, podczas gdy dekret o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami złagodził górną granicę zagrożenia. Dlatego odpowiednika normy karnej dla sprawcy nielegalnego nabycia lub przyjęcia mienia społecznego o wartości do 300 zł należy szukać w art. 160 k.k.

Stan faktyczny

Sąd Najwyższy rozpatrywał kwestię prawną dotyczącą odpowiedzialności sprawcy nabycia przedmiotu pochodzącego z kradzieży mienia społecznego. Kradzież została dokonana na podstawie art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami. Sprawa dotyczyła ustalenia, czy sprawca takiego nabycia powinien odpowiadać z art. 160 k.k., czy też z art. 3 § 1 dekretu o wzmożeniu ochrony własności społecznej.

Rozstrzygnięcie

Pełny tekst orzeczenia

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Feliksa J., osk. z art. 160 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowił przedstawioną przez zwykły skład Sądu Najwyższego kwestię prawną:"Czy w przypadku skazania sprawcy kradzieży z art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69) sprawca nabycia przedmiotu pochodzącego z tej kradzieży odpowiada z art. 160 k.k., czy też z art. 3 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68)?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneAby rozstrzygnąć przedstawioną wyżej kwestię prawną, należy przede wszystkim stwierdzić, że dekret z dn. 4.III.1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69) nie tylko nie zawiera normy odpowiadającej przepisowi art. 3 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68), ale nie zawiera również klauzuli odsyłającej w tym względzie do przepisu art. 3 tegoż dekretu. Niezależnie jednak od tego argumentu natury formalnej, za uchwalonym wyżej rozstrzygnięciem przemawia nadto wykładnia logiczna wchodzących w grę przepisów. Jak wiadomo, sankcja karna art. 3 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68) różni się od sankcji art. 160 k.k. tylko tym, że przepisuje ona podwyższenie dolnej granicy ustawowego zagrożenia z sześciu miesięcy do jednego roku (art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. - Dz. U. Nr 17, poz. 68). Inaczej wszakże przedstawia się sprawa z ukształtowaniem sankcji karnej w art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69) wobec sprawcy drobnej kradzieży mienia społecznego. Dolna granica ustawowego zagrożenia nie uległa w danym przypadku podwyższeniu w stosunku do analogicznego przepisu art. 257 § 1 k.k., górna natomiast została wybitnie złagodzona (z pięciu lat do jednego roku). Wynika stąd, że idąc po linii intencji ustawodawcy, odpowiednika normy karnej dla sprawcy nielegalnego nabycia lub przyjęcia mienia społecznego o wartości do 300 zł nie należy szukać w przepisie zawierającym podwyższenie dolnej granicy ustawowego zagrożenia, lecz w odpowiedniej normie ogólnej ustawy karnej czyli w art. 160 k.k.Należy dodać, iż powyższe rozstrzygnięcie dotyczy również przypadku paserstwa nieumyślnego (art. 161 k.k.).

Powiązane orzeczenia

KO 8/54 1954-02-26Czy sprawca nabycia przedmiotu pochodzącego z kradzieży z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami odpowiada z art. 160 k.k., czy też z art. 3 § 1 dekretu z dni…
VI KO 61/59 1959-06-25Czy rzecz uzyskana za pomocą przestępstwa w rozumieniu art. 160 i 161 k.k., albo zagarnięte mienie społeczne w rozumieniu art. 3 § 1 dekretu z 4 marca 1953 r. lub art. 4 § 1 dekretu z 4 marca 1953 r. stanowić musi ściśle…
III KO 10/56 1956-07-26Czy art. 1 § 3 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej należy stosować w przypadkach kradzieży z włamaniem mienia społecznego o wartości do 300 zł, uwzględniając uchylenie art. 4 tego dekr…
IV KRn 126/57 1957-03-28Czy czyn polegający na zabraniu mienia społecznego, które zostało oddane sprawcy w zarząd, powierzone na przechowanie lub w stosunku do którego jest on obowiązany do ochrony lub zabezpieczenia, kwalifikuje się jako przes…
IV KO 27/55 1955-10-13Czy do przypisania przestępstwa z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) konieczne jest ustalenie u sprawcy zamiaru bezpośredniego, czy też wystarcza ustalenie zamiaru ewentualnego?

Powołane przepisy

art. 160 KKart. 390 § 1 KPKart. 1 § 1art. 3 § 1art. 3art. 257 § 1 KKart. 161 KK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026.