III KO 10/56

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Antoniego Ł. i in., oskarżonych z art. 1 § 3 p.c. dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora postanowił przedstawione przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy:"1. Czy przepis art. 1 § 3 p.c. dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) z uwagi na brzmienie art. 6 tego dekretu oraz ze względu na uchylenie art. 4 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69) przez zmianę wprowadzoną w dekrecie z dn. 31.XII.1954 r. (Dz. U. Nr 57, poz. 283), należy stosować tylko w przypadkach, kiedy sprawca dokonywa kradzieży z włamaniem i zabiera mienie społeczne o wartości przekraczającej 300 zł?2. Czy w przypadku, kiedy sprawca usiłował dokonać kradzieży z włamaniem celem zabrania przedmiotów o wartości nie przekraczającej 300 zł, kwalifikowana postać przestępstwa określonego w art. 1 § 3 p.c. omawianego dekretu nie ma zastosowania?3. Czy w przypadku dokonania drobnej kradzieży w rozumieniu dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 69) należy ustalenie, że sprawca dopuścił się włamania, uważać tylko za okoliczność obciążającą na zasadzie art. 54 k.k. z uwagi na sposób działania sprawcy?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneDekret z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 69) stanowi o kwalifikowanej postaci dokonania kradzieży mienia społecznego, jeżeli zostaje ona dokonana z włamaniem (art. 1 § 3 p.c.). Tego rodzaju przepisu nie ma w wydanym tegoż dnia dekrecie o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69), który traktuje o drobnej kradzieży mienia społecznego wartości do 300 zł. Ponadto art. 6 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) wyraźnie zastrzega, że przepisów art. 1 tegoż dekretu nie stosuje się w sprawach o drobne kradzieże mienia społecznego.Pewna wątpliwość w tym przedmiocie mogłaby istnieć w czasie obowiązywania dekretu o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami w jego pierwotnym brzmieniu. Zawierał on wówczas przepis art. 4, który stanowił, że m. in. przepisami art. 1 nie stosuje się, jeżeli czyn jest zagrożony surowszą karą. Jednakże dekretem z dn. 23.XII.1954 r. o zmianie niektórych przepisów o ochronie własności społecznej (Dz. U. Nr 57, poz. 283) ten przepis został uchylony i w jego miejsce wszedł nowy art. 4 o innym zupełnie brzmieniu.Dokonanie kradzieży z włamaniem traktowane jest w dekrecie z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) jako przestępstwo kwalifikowane podlegające surowszej karze z tych między innymi względów, że sprawca pokonując przy użyciu siły fizycznej przeszkodę na drodze do zaboru mienia społecznego wykazuje większe nasilenie złej woli, większą zuchwałość. Okoliczność ta, jako charakteryzująca sposób działania sprawcy (art. 54 k.k.) może stanowić okoliczność obciążającą w przypadku skazania sprawcy na podstawie przepisów dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 69).Zgodnie z tymi wywodami Sąd Najwyższy udzielił na przedstawione mu pytanie odpowiedzi jak wyżej.