III KO 47/53

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w składzie siedmiu sędziów w sprawie Alfonsa G., osk. z art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku kwestię prawną:"Czy przepisy art. 1 § 2 obu dekretów z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68 i 69) obejmują jedynie przypadki uprzedniego skazania na podstawie tych dekretów, czy również i przypadki uprzedniego skazania przed wejściem w życie wspomnianych dekretów, na podstawie odpowiednich przepisów ustaw karnych?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArt. 1 § 2 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68) i art. 1 § 2 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69) stanowią o przypadku powrotu do przestępstwa po uprzednim skazaniu za zagarnięcie mienia społecznego. Wobec tego, że w przepisach tych nie ma żadnego rozróżnienia ("lege non distinguente"), należy przyjąć, iż wszelkie uprzednie skazanie za działanie określone w wymienionych dekretach jako zagarnięcie mienia społecznego, powoduje surowszą odpowiedzialność karną sprawcy, stosownie do omawianych tutaj dekretów. Oczywiście warunkiem owej surowszej odpowiedzialności jest, aby w uprzednim skazaniu wchodziło w grę zagarnięcie mienia stanowiącego własność społeczną, według sprawdzianów miarodajnych w Polsce Ludowej.Będzie zatem rzeczą organów ścigania i sądu zbadanie przedmiotu przestępstwa przeciw mieniu, za które oskarżony poprzednio został skazany i ustalenie, czy w danym przypadku było nim mienie społeczne w rozumieniu zasad ustrojowych Polski Ludowej. W tym celu należy w każdej konkretnej sprawie zaznajomić się z treścią poprzedniego wyroku, ewentualnie orzeczenia Komisji Specjalnej, a jeżeli zajdzie potrzeba, zbadać akta sprawy.