I KR 219/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Mirski. Sędziowie: R. Staszkiewicz, dr J. Szamrej (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tuszyńska.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 1976 r. sprawy Romana W., oskarżonego z art. 227 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 6 czerwca 1975 r. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy wyrokiem z dnia 6 czerwca 1975 r. skazał oskarżonego Romana W. z art. 227 § 2 i art. 205 § 1 k.k. w związku z art. 10 § 2 k.k., wymierzając mu na podstawie art. 227 § 2 k.k. w związku z art. 10 § 3 i art. 36 § 2 i 3 oraz art. 40 § 2 k.k. karę 7 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 22 stycznia 1975 r., 40.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na karę zastępczą pozbawienia wolności, przyjmując jeden dzień tej kary za równoważny grzywnie w wysokości 100 zł, i pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat za to, że w okresie od dnia 13 sierpnia 1974 r. do dnia 8 stycznia 1975 r. w W. wprowadził w obieg 29 sztuk bonów dolarowych przerobionych z wartości nominalnej 5 dolarów na 100 dolarów, a działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wprowadzając w błąd Elżbietę M., Lucjana W., Alojzego D., Mieczysława C. i Wojciecha K. doprowadził ich do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, sprzedając Elżbiecie M. 4 bony wartości nominalnej po 5 dolarów przerobione na 400 dolarów, Lucjanowi W. 3 bony wartości nominalnej po 5 dolarów przerobione na 300 dolarów, Alojzemu D. 7 bonów 5-dolarowych przerobionych na 700 dolarów, Mieczysławowi C. 7 bonów 5-dolarowych przerobionych na 700 dolarów, Wojciechowi K. 8 bonów 5-dolarowych przerobionych na 800 dolarów, i w ten sposób wyłudził od Elżbiety M. kwotę 34.000 zł, Lucjana W. 24.000 zł, Alojzego D. i Mieczysława C. po 56.000 zł oraz Wojciecha K. 72.000 zł, przy czym przestępstwo to miało charakter ciągły.Od tego wyroku oskarżony wniósł rewizję (...).Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w rewizji kumulatywny zbieg przepisów art. 227 § 2 z art. 205 § 1 k.k. jest możliwy i zachodzi w wypadku, gdy czyn sprawcy polega na puszczeniu w obieg podrobionego lub przerobionego polskiego lub obcego pieniądza albo uprawniającego do otrzymania sumy pieniężnej lub towarów zbywanych za wartości dewizowe dokumentu na okaziciela przez zbycie takiego pieniądza lub dokumentu innej osobie za pomocą wprowadzenia w błąd lub wyzyskania błędu co do rzeczywistej wartości tego rodzaju "środków płatniczych" i doprowadzenia w ten sposób tej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem.Jest rzeczą oczywistą - jak się wydaje - że karalne na podstawie art. 227 § 2 k.k. puszczenie w obieg pieniądza lub wspomnianego wyżej dokumentu podrobionego lub przerobionego może nastąpić także bez zamiaru wprowadzenia innej osoby w błąd lub wyzyskania błędu i doprowadzenia jej w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem. Przyjąć zatem należy, że w wypadku dopuszczenia się przez sprawcę wskazanego wyżej czynu żaden z wziętych oddzielnie przepisów: art. 227 § 2 k.k. i art. 205 § 1 k.k. nie obejmuje całej kryminalnej jego treści, i z tej racji oba te przepisy mają tu zastosowanie w myśl art. 10 k.k.Wyrażając powyższy pogląd, który w pełni odnosi się do stanu faktycznego przestępstwa przypisanego oskarżonemu Romanowi W., Sąd Najwyższy nie podzielił podniesionego w jego rewizji zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, polegającej na zastosowaniu do tego przestępstwa kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 227 § 2 i art. 205 § 2 k.k. (...).