I KR 22/67

SentencjaJak wynika z wytycznych Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1962 r. VI KO 90/60 (OSNKW 1962/III poz. 37) w zakresie prawidłowego stosowania przez sądy ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. i ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. przepisy art. 6 i 7 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. mają na względzie uprzednie skazanie za przestępstwo, a nie za wykroczenie.Z dniem 1 stycznia 1967 r. weszła w życie powołana wyżej ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r., a z art. 31 tej ustawy wynika, że w zakresie, w jakim przekazuje ona niektóre czyny jako wykroczenia do orzecznictwa karno-administracyjnego, nie stosuje się art. 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (tekst jedn.: gdy wartość zagarniętego mienia nie przekracza 300 złotych).Oskarżony był karany z art. 1 § 2 tej ustawy, a więc za zagarnięcie mienia wartości nie przekraczającej 300 złotych. Wprawdzie odbył on karę z tego wyroku, ale okoliczność ta nie ma decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia w chwili obecnej kwestii, czy był on uprzednio skazany za przestępstwo, czy za wykroczenie, a tym samym, czy może być uznany za recydywistę w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. Kluczem do rozstrzygnięcia tej kwestii może być tylko art. 2 § 1 k.k., który nakazuje stosowanie ustawy nowej, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy, przy czym przez "ustawę" należy rozumieć określenie całego stanu prawnego. W świetle nowego stanu prawnego oskarżony nie może być zatem uznany za recydywistę, gdyż skazany był poprzednio za czyn, który ustawodawca traktuje obecnie jako wykroczenie.