VI KZP 26/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: K. Grzebuła, A. Kafarski, J. Matysiak A. Pyszkowski, K. Wagner (współsprawozdawca), J. Zembaty (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniach niejawnych w dniach 14 i 28 kwietnia 1967 r. oraz w dniu 12 maja 1967 r., złożonego w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54) wniosku Prokuratora Generalnego PRL z dnia 8 marca 1967 r. o wyjaśnienie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) co do tego:czy popełnienie czynu określonego w art. 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno--administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) w wypadku, gdy poprzednio wydane było prawomocne orzeczenie za przestępstwo należące do tego samego rodzaju lub popełnione z tych samych pobudek, po upływie okresu próby i 3 miesięcy (art. 64 k.k.), a przed upływem 5 lat, albo w wypadku, gdy poprzednio wydane było prawomocne orzeczenie za wykroczenie należące do tego samego rodzaju, po upływie okresu próby i 2 miesięcy (art. 12 i art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym - tekst jednolity: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233), a przed upływem 2 lat - stanowi wypadek recydywy przewidziany w art. 16 § 1 cytowanej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.?po wysłuchaniu wniosku prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWedług art. 16 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) czyny określone w artykułach 1-10 tej ustawy a popełnione w warunkach recydywy przewidzianej w tymże artykule 16 § 1 pkt 1 są występkami i jako takie nie podlegają właściwości kolegium karno-administracyjnego, lecz właściwości sądu.Recydywa przewidziana w art. 16 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. polega na popełnieniu przez sprawcę jednego z czynów określonych w art. 1-10 tej ustawy w ciągu 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia skazującego sprawcę za przestępstwo należące do tego samego rodzaju lub popełnione z tych samych pobudek albo w ciągu 2 lat od uprawomocnienia się orzeczenia skazującego sprawcę za wykroczenie należące do tego samego rodzaju.Ta postać recydywy nie jest obca ustawom karnym PRL. Przewidują ją w szczególności - obok recydywy określonej w art. 60 § 1 k.k. - artykuły 6 i 7 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228), stanowiące, że unormowana w nich zaostrzona odpowiedzialność karna odnosi się również do tych sprawców, którzy będąc już skazani za zagarnięcie mienia społecznego lub indywidualnego (art. 6) albo za podobne przestępstwo (art. 7 § 1) "w ciągu 5 lat od dnia prawomocnego skazania" (art. 6 i 7 § 1), dopuszczają się przestępstw określonych w art. 1 § 1, w art. 2 § 1 i 2 albo w art. 4 § 1 tej ustawy.W związku z tą postacią recydywy, która została unormowana w art. 6 i 7 § 1 cytowanej ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., oraz na tle art. 64 k.k. Sąd Najwyższy wyjaśnił już, że przewidziane w art. 6 tej ustawy zaostrzenie odpowiedzialności w razie popełnienia kradzieży w ciągu 5 lat od daty poprzedniego prawomocnego skazania nie odnosi się do wypadków, gdy poprzednie skazanie nastąpiło z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres krótszy od lat pięciu, a okres ten w chwili popełnienia drugiej kradzieży mienia społecznego już pomyślnie upłynął (uchwała SN VI KO 11/60 - OSNKW zesz. 3 z 1960 r., poz. 47).Na tle tych przepisów Sąd Najwyższy wyjaśnił też, że dopuszczenie się zagarnięcia mienia społecznego w ciągu trzech miesięcy po upływie okresu zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, orzeczonej w wyroku za zagarnięcie mienia społecznego lub indywidualnego, uzasadnia zastosowanie art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (uchwała SN VI KO 74/62 - OSNKW zesz. 7-8 z 1963 r., poz. 153).W związku z tymi przepisami Sąd Najwyższy wyjaśnił również, że bezskuteczny upływ terminu przewidzianego w art. 64 k.k. do zarządzenia wykonania zawieszonej kary w dniu wniesienia rewizji zwykłej lub nadzwyczajnej albo w czasie zawisłości sprawy z tego tytułu w sądzie rewizyjnym - nie stanowi przeszkody do zastosowania art. 6 lub 7 cytowanej ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. w stosunku do oskarżonego, w którego imieniu wniesiono tę rewizję od wyroku błędnie skazującego go na podstawie art. 1 § 1 powołanej ustawy, jeżeli czyn dający podstawę do skazania z tych surowszych przepisów został popełniony w okresie zawieszenia wykonania kary łącznie z okresem wymienionym w art. 64 k.k. (uchwała SN w składzie 7 sędziów VI KO 5/62 - OSNKW zesz. 3 z 1963 r., poz. 43).Przytoczone wyżej tezy orzeczeń Sądu Najwyższego mają odpowiednie zastosowanie do recydywy przewidzianej w art. 16 § 1 pkt 1 omawianej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Wynika to ze sformułowania tego przepisu i ze sformułowania odpowiednich części art. 6 i art. 7 § 1 powołanej ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., które w swej istocie nie różnią się od siebie (wszystkie te przepisy uważają bowiem za recydywę popełnienie przez sprawcę określonego w nich przestępstwa w ciągu pewnego okresu od poprzedniego prawomocnego orzeczenia skazującego za wymienione w nich przestępstwa), jak również wynika to także z tego, że nie tylko art. 64 k.k., ale i art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) stanowi o tym, że ukaranie "uważa się za niebyłe", jeżeli w ciągu określonego w nim terminu (dwóch miesięcy) po upływie okresu próby nie zarządzono wykonania zawieszonej kary.