I KRN 171/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Mikos (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Halota, T. Rink.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 1989 r. sprawy Andrzeja C. i Władysława O., oskarżonych z art. 210 § 2 k.k., z powodu wniesionej przez obrońcę oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 5 września 1989 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneMaciej S., Zdzisław C. i Władysław O. oskarżeni zostali o to, że w dniu 26 sierpnia 1988 r. w W., działając wspólnie z nieletnim Arturem S. i Robertem W., w stosunku do których toczy się odrębne postępowanie przy czym Maciej S. działając jako nieletni z rozeznaniem, posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, grożąc Krzysztofowi W. użyciem gwałtu na jego osobie i używając przemocy, polegającej na skrępowaniu rąk i nóg, doprowadzili pokrzywdzonego do stanu bezbronności, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia magnetowid "Uniwersum", radiomagnetofon, kasety video, zegarek elektroniczny, kalkulator oraz inne przedmioty o łącznej wartości około 1.648.800 zł na szkodę pokrzywdzonego, tj. o popełnienie czynu określonego w art. 210 § 2 k.k., a w stosunku do Macieja S. - czynu określonego w art. 210 § 2 k.k. w zw. z art. 9 § 2 k.k.Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z dnia 5 września 1989 r. oskarżonych Macieja S., Andrzeja C. i Władysława O. uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, przy czym ustalił, że Maciej S. działał jako nieletni z rozeznaniem i za czyn ten na podstawie art. 210 § 2 k.k., a co do Macieja S. w zw. z art. 9 § 2 k.k., co do wszystkich oskarżonych zaś w zw. z art. 36 § 1 i 3, art. 40 § 1 i art. 44 § 1 k.k., skazał każdego z nich na kary po 5 lat pozbawienia wolności, 300.000 zł grzywny i pozbawienia praw publicznych na okres 2 lat (...).Od tego wyroku rewizję wniósł obrońca oskarżonych Andrzeja C. i Władysława O., zaskarżając ten wyrok w zakresie kary (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy oskarżonych nie jest zasadna. Autor rewizji jest zdania, że oskarżeni Andrzej C. i Władysław O. zasługują na nadzwyczajne złagodzenie kary ze względu na ich młody wiek (oskarżony Władysław O. w momencie popełnienia przestępstwa był młodocianym), uprzednią niekaralność, dobrą opinię z miejsca pracy, a także pozostawanie pod wpływem współoskarżonego Macieja S., którego rola w popełnionym przestępstwie była dominująca.Niewątpliwie te okoliczności mają istotne znaczenie przy wymiarze kary i Sąd Wojewódzki je uwzględnił, skoro wymierzył oskarżonym najniższą karę pozbawienia wolności przewidzianą w art. 210 § 2 k.k.Trudno natomiast doszukać się w sprawie niniejszej okoliczności o wyjątkowym charakterze, które wskazywałyby na to, że najniższa kara pozbawienia wolności przewidziana w art. 210 § 2 k.k. wymierzona oskarżonym jest niewspółmiernie surowa. Sposób działania oskarżonych, polegający na nadużyciu zaufania wobec pokrzywdzonego, ich wyjątkowa zuchwałość, duży stopień brutalności, a także wartość zabranego mienia w wyniku rozboju (wartość przedmiotów wynosiła około 1.700.000 zł) nie wskazują na to, że wymierzona im zarówno kara pozbawienia wolności w wysokości 5 lat, jak i kara grzywny w wysokości po 300.000 zł są niewspółmiernie surowe.Niejako już na marginesie rozważań dotyczących niniejszej sprawy warto zauważyć, że Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, analizując okoliczności, które brał pod uwagę przy wymiarze kary, powołał się także na przepisy o warunkowym przedterminowym zwolnieniu i wyraził pogląd, że przepisy te sąd zawsze powinien mieć w pamięci, wymierzając sprawcy karę pozbawienia wolności.Pogląd ten nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa karnego. Inne są bowiem dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary określone w art. 50 i nast k.k., a inne podstawy warunkowego przedterminowego zwolnienia zawarte w art. 90 i nast. k.k.Sąd, wymierzając karę pozbawienia wolności, powinien się kierować dyrektywami wynikającymi z przepisów odnoszących się do wymiaru kary, a nie przewidywanym warunkowym przedterminowym zwolnieniem (...).