II KK 590/21

Sygn. akt II KK 590/21 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022r. sprawy G. D. skazanego za czyn z art. 53 ust. 1 i 2 w zb. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11§2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 kwietnia 2021r., sygn. akt II AKa […], zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 czerwca 2019r., sygn. akt VIII K […] p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. B. – Kancelaria Adwokacka w Ł. – kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla obrońcy wyznaczonego z urzędu, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Uchybienia przez Sąd Odwoławczy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. obrona upatruje w wyciagnięciu zbyt daleko idących wniosków dotyczących wytwarzania środka odurzającego przez G. D., na podstawie bardzo wąskiego wycinka z fragmentu zeznań świadka T. B., które to wnioski nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym – w ocenie autora kasacji brak jest jakichkolwiek dowodów rzeczowych wskazujących na zaistnienie opisywanego przez biegłą z zakresu badań chemicznych procesu produkcji (a mianowicie suszenia amfetaminy, tj. wytrącania do sypkiej postaci tej substancji) – w sprawie nie zabezpieczono śladów amfetaminy w postaci cieczy (choćby mikrośladów), naczyń w których była ona gromadzona (w postaci butelek, pojemników, kanistrów czy misek), a także lamp grzewczych służących do suszenia, zaś sam świadek T. B., poza wskazaniem, że suszenie amfetaminy miało miejsce, nie wspomniał nic o cieczach czy płynach, a jedynie o kartonach i znacznych ilościach proszku. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu kasacji na wstępie wskazać trzeba, że w istocie, bazą dla ustaleń, że skazany wytwarzał środki odurzające były wyjaśnienia T. B., zaś opinia biegłej z zakresu badań chemicznych stanowiła podstawę poczynionych przez Sąd II instancji odmiennych ustaleń faktycznych w zakresie określenia etapu procesu wytwarzania przez niego amfetaminy i ilości wytworzonego w ten sposób środka odurzającego. Sąd Apelacyjny, rozpoznając zarzut apelacji dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 k.p.k. (dotyczący m.in. dokonania nietrafnej oceny zeznań T. B.), poczynił szerokie rozważania odnośnie depozycji tego świadka. Zwrócił uwagę na brak podstaw do wartościowania dowodów przez pryzmat ich źródła, a także na brak podstaw do deprecjonowania depozycji osoby decydującej się na obciążenie osób trzecich tylko z tego względu, że zdecydowała się ona na współpracę z organami ścigania w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, skoro rozstrzygnięcie to zależało od jej prawdomówności. 3 Sąd Apelacyjny wskazał także na to, że czyniąc ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy opierał się nie tylko na zeznaniach T. B., ale także uwzględniał inne dowody i nawet, jeżeli materiał ten nie dotyczył bezpośrednio działalności G. D., uwiarygadniał on wersję opisywaną przez świadka. W tym stanie rzeczy sam fakt, że w pokoju użytkowanym przez skazanego w miejscowości B., ani w innych, znanych organom ścigania i przeszukanych w toku postępowania miejscach, nie ujawniono przedmiotów i śladów wskazywanych przez obronę, nie może skutkować bezrefleksyjnym wnioskiem o braku wiarygodności zeznań świadka. Skazanego nie złapano wszak na gorącym uczynku. Okoliczności sprawy wskazują zaś, że był on osobą dobrze zorganizowaną – z zeznań świadka W. Ż. wynikało, że wynajmował on wiele mieszkań. Miał on ponadto odpowiednio dużo czasu na ukrycie sprzętu w miejscach, w których nie dokonywał produkcji. Z akt sprawy nie wynika przy tym, by na etapie, na którym skazany suszył amfetaminę, środek ten był w formie ciekłej, co z kolei wymagałoby obecności w zajmowanych przez niego pomieszczeniach wspominanych przez obronę przedmiotów takich jak butelki, pojemniki, kanistry czy miski. Z ustaleń poczynionych przez Sądy, mających swoje źródło w zeznaniach T. B. i opinii biegłej, wynika ponadto, że ostatni z etapów wytwarzania soli amfetaminy polega na suszeniu amfetaminy z formy zbrylonej (skrystalizowanej) do formy proszku. Powyższe potwierdza treść zeznań T. B., w których wspominał o kartonach i znacznych ilościach proszku, nie zaś o cieczach. W świetle powyższych okoliczności argumentację skarżącego należy uznać jedynie za próbę podważenia ustaleń faktycznych. Choć materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie na okoliczność wytwarzania przez G. D. środków odurzających rzeczywiście jest skromny, jest on jednocześnie treściwy i jak uznały Sądy obu instancji – wiarygodny. Obrona nie przywołała żadnej argumentacji podważającej zeznania T. B. ani ich oceny dokonanej przez Sądy orzekające w niniejszej sprawie. Na zakończenie wskazać wypada, że stosownie do treści art. 537a k.p.k. wyroku sądu odwoławczego nie można uchylić z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457§3 k.p.k. 4 Podsumowując, skarżący nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o rażącym charakterze, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia, a obrońcy wyznaczonemu z urzędu przyznano wynagrodzenie według norm przypisanych.