II KKN 192/98

Sygn. akt II KKN 192/98 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2000 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r. sprawy A. W. skazanego z art. 210 § 1 i 2, art. 208, 211, 215 i 168 § 1 kk z 1969 r. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 września 1997 r., sygn. II AKa […] zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w R. z dnia 21 października 1996 r., sygn. II K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego A. W. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, w tym od nieuiszczonej opłaty kasacyjnej. U Z A S A D N I E N I E W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 1-3 oraz art. 4 § 1 dkpk wskazując w uzasadnieniu tej skargi, że sąd przyjął bezkrytycznie wyjaśnienia 2 współoskarżonego M. G. pomawiającego A W., co legło u podstaw skazania, a także podkreślając wagę rozpoznania oskarżonego A. W. przez świadka pokrzywdzoną czynem z art. 168 § 1 dkk w śledztwie nie zauważył, że w postępowaniu sądowym nie rozpoznała ona tegoż oskarżonego, a nadto przy okazaniu mówiła o „osobie bardzo podobnej do sprawcy zgwałcenia”. Analizując te zarzuty trudno oprzeć się wrażeniu, że autor kasacji stara się uczynić z tej skargi środek odwoławczy i przenieść na grunt postępowania kasacyjnego kwestię oceny dowodów i ustaleń faktycznych. Jest przy tym nieprawdą bezkrytyczny stosunek sądów do pomówień M. G., o czym świadczy szerokie rozważanie w tej materii sądu I (k. 4040-4044, 4045-4047, 4051-4052 itd.) i II instancji (k. 4309-4310). Wyjaśnienia te analizowano w kontekście innych dowodów i nie naruszając reguł określonych w art. 4 § 1 kpk. Oświadczenie dowodowe pokrzywdzonej zgwałceniem zostało przez autora kasacji wyrwane z całokształtu jej zeznań (vide k. 3413-3414), kiedy to podała różne okoliczności zdarzenia, szeroko omówione przez oba sądy (k. 4055, 4316) przy ocenie tych zeznań. Żadne zatem z uchybień, o jakich mówi skarżący w istocie swej nie miało miejsca, a rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, jak tego żądał art. 463a dkpk nie nastąpiło. Dlatego też kasację tę jako oczywiście bezzasadną oddalono. aw f/es