II KO 108/19

Sygn. akt II KO 108/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie rozpoznania zażalenia pokrzywdzonego W. B. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 30 września 2019 r., sygn. akt PR. Ds.(…) o umorzeniu śledztwa po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2020 r. wniosku Sądu Rejonowego w O. . zawartego w postanowieniu z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt II Kp (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. . UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt II Kp (…), Sąd Rejonowy w O. . zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy rozpoznania zażalenia pokrzywdzonego W. B. na powyżej przywołane postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa innemu sądowi równorzędnemu, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Wniosek Sąd uzasadniał tym, że „sprawa dotyczy podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na szkodę W. B – sędziego Sądu Rejonowego w O. ., zaś czynu tego miała się dopuścić była kierownik Sekretariatu Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w O. .”, co powoduje, że „dobro wymiaru 2 sprawiedliwości przemawia za rozpoznaniem zażalenia wniesionego przez W. B. przez inny sąd równorzędny”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w O. . jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają. Tego rodzaju sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem zastosowania art. 37 k.p.k. jest zaistnienie takich zaszłości, które mogłyby wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym, właściwym sądzie. Trafnie także Sąd Najwyższy zauważa, iż „dobro wymiaru sprawiedliwości nakazuje wręcz eliminowanie sytuacji mogących wywołać przekonanie stron, czy opinii publicznej (nawet mylne) o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd właściwy” (por. postanowienie tego Sądu z 14 czerwca 2018 r., III KO 62/18, LEX nr 2508531). Opisane w przedmiotowym wniosku (a przedstawione powyżej) zaszłości związane z tym, że Sąd Rejonowy w O. . miałby rozpoznawać zażalenie na postanowienie o umorzeniu śledztwa sporządzone przez sędziego tego Sądu i zapadłe w wyniku postępowania wszczętego w związku ze złożeniem przez tego sędziego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez kierownika sekretariatu II Wydziału Karnego właściwego sądu, niewątpliwie mogłyby powodować przekonanie (tak stron tego postępowania, jak i zainteresowanej sprawą opinii publicznej) o niezdolności tego sądu do obiektywnego rozpoznania niniejszej sprawy, jak też wpływać na swobodę (pełną niezależność) orzekania sędziów sądu właściwego. Funkcjonowanie i zaistnienie zaś tego rodzaju spekulacji z pewnością nie leży w interesie wymiaru sprawiedliwości i nie służy przez to jego dobru. Mając to na względzie należało przekazać sprawę do rozpoznania sądowi usytuowanemu poza 3 obszarem właściwości nie tylko sądu właściwego, ale i, nadrzędnego nad nim instancyjnie, sądu okręgowego, tak by stworzyć wszystkie warunki ku temu by ją rozpoznać w sposób wolny od tych wszelkich, wspomnianych uwarunkowań. Takim Sądem jest niewątpliwie Sąd Rejonowy w S.. Kierując się tymi względami postanowiono jak wyżej.