II KO 146/26

PostanowienieIzba Karna2026-10-27

Skład orzekający: Jerzy Grubba

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek sądu o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, gdy zarzuty dotyczą czynów popełnionych przez osoby zatrudnione w tym sądzie, powinien zostać uwzględniony?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że wniosek sądu o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości zasługuje na uwzględnienie, gdy zarzuca się, że stawiany zarzut związany jest z czynami popełnionymi przez osoby zatrudnione w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy. W takich sytuacjach mogą zrodzić się wątpliwości co do bezstronności sądu, a eliminowanie takich sytuacji leży w dobrze pojętym interesie wymiaru sprawiedliwości.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Wniosek uzasadniono tym, że sprawa dotyczy zażalenia na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa, a skarżący zarzucił asesorowi i referendarzowi tego sądu popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek na posiedzeniu.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uwzględnił wniosek sądu i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radomiu.

Pełny tekst orzeczenia

II KO 146/26 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie zażalenia J.S. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Lublin – Południe w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2026 r. o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 października 2026r. wniosku Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 5 października 2026r. sygn. akt IV Kp 636/26 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: uwzględnić wniosek i przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radomiu UZASADNIENIE Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie wskazanym wyżej postanowieniem, na podstawie art. 37§1 k.p.k., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania niniejszej sprawy do rozpoznania sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Wniosek Sądu został uzasadniony faktem, że sprawa dotyczy zażalenia na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Lublin – Południe w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2026 r. o odmowie wszczęcia śledztwa. Skarżący wskazał, że w II KO 146/26 2 jego ocenie asesor i referendarz tego sądu wykonując czynności w jego sprawie dopuścili się przestępstw z art. 231§1 k.p.k., którymi został on pokrzywdzony. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie. Rzeczywiście, w sytuacji gdy zarzuca się, że stawiany zarzut związany jest z czynami popełnionymi przez osoby zatrudnione w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy, to w postrzeganiu powszechnym mogą zrodzić się wątpliwości, czy sąd ten nie rozpoznaje „własnej” sprawy, a więc czy jest bezstronny. Dobrze pojmowany interes wymiaru sprawiedliwości przemawia za eliminowaniem sytuacji, które mogą rodzić takie wątpliwości. Stąd potrzeba uwzględnienia wniosku. Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy wskazał jako właściwy do rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy w Radomiu, a więc Sąd, którego w żadnym stopniu nie dotyczą podnoszone zarzuty i wątpliwości. [WB] [a.ł]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 37§1 KPKart. 231§1 KPK§1

Źródło: Sąd Najwyższy, repozytorium https://repozytorium2.sn.pl, pozyskano 29.10.2026. Treść przetworzona przez legal-ai.pl (konwersja tekstu, podział na fragmenty, analiza AI, powiązania z innymi danymi); Sąd Najwyższy nie zatwierdza tych materiałów ani nie ponosi za nie odpowiedzialności. · PDF źródłowy