II KO 30/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: Z. Nyczaj, J. Zembaty (sprawozdawca).Prokurator: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 1962 r. wniosku adwokata J.P., obrońcy oskarżonych w sprawie Stanisława C. i Antoniego C., oraz wniosku adwokata T.J., obrońcy oskarżonych Eugeniusza M. i Edwarda K., o stwierdzenie nieważności wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 16 marca 1962 r., postanowił:obu wyżej wymienionych wniosków nie uwzględnić.Uzasadnienie faktyczneObrońcy wyżej wymienionych oskarżonych opierają swoje wnioski na przepisie art. 13 (1) dekretu z dnia 16 listopada 1945 r. o postępowaniu doraźnym (jednolity tekst: Dz. U. z 1949 r. Nr 33, poz. 244), według którego w postępowaniu doraźnym sąd po odbyciu narady powinien niezwłocznie wydać wyrok, a odroczenie ogłoszenia sentencji wyroku jest niedopuszczalne, zarzucając, że Sąd I instancji naruszył ten przepis w sprawie niniejszej, po wysłuchaniu bowiem głosów stron w dniu 15 marca 1962 r. w godzinach popołudniowych zapowiedział zaraz - nie opuszczając sali rozpraw - termin ogłoszenia wyroku na dzień 16 marca 1962 r. o godzinie 14.Zarzut jest chybiony. Ze sprostowanego protokołu rozprawy okazuje się, że Sąd I instancji nie odroczył wydania sentencji wyroku w myśl art. 327 k.p.k. (czego zresztą zabrania przepis art. 13 (1) dekretu z dnia 16 listopada 1945 r. o postępowaniu doraźnym), a tylko że przewodniczący Sądu - przewidując, iż narada prawdopodobnie może się przeciągnąć i ulec przerwie ze względu na zmęczenie członków sądu i spóźnioną porę oraz że wyrok nie będzie mógł być z tego powodu ogłoszony w dniu 15 marca 1962 r. - zapowiedział orientacyjnie i w porozumieniu z ławnikami, iż ogłoszenie wyroku nastąpi w dniu 16 marca 1962 r. o godzinie 14. Ze sprostowanego protokołu rozprawy okazuje się również, że Sąd po tej zapowiedzi udał się zaraz na naradę, lecz że nie została ona tego dnia zakończona i uległa przerwie do dnia następnego, w którym zakończono naradę i po sporządzeniu wyroku z uzasadnieniem został on ogłoszony tegoż dnia 16 marca 1962 r. o godzinie 14, a zatem jeszcze przed upływem 24 godzin od wysłuchania głosów stron. W sprawie niniejszej nastąpiła więc wyłącznie przerwa w naradzie ze względów obiektywnych (spóźniona pora i zmęczenie członków sądu), a po jej zakończeniu Sąd niezwłocznie ogłosił wyrok.W tym stanie rzeczy - skoro w sprawie niniejszej Sąd nie odroczył wydania sentencji wyroku, a tylko przerwał naradę nad wyrokiem, co ze względu na spóźnioną porę i zmęczenie członków Sądu leżało w interesie oskarżonych i co nie jest zabronione przez przepis art. 13 (1) dekretu o postępowaniu doraźnym ani przez przepisy kodeksu postępowania karnego, które przeciwnie, zezwalają na przerwanie rozprawy dla wypoczynku (art. 308 § 1 k.p.k.) - orzeczono jak w konkluzji.