II KR 100/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Szamrej (sprawozdawca). Sędziowie: K. Jarząbek, Z. Ziemba.Prokurator Prokuratury Generalnej: R. Rychlik.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 1984 r. sprawy Jana D. i innych, oskarżonych z art. 215 § 1 i 2 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora i oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L. z dnia 28 września 1983 r. (...) złagodził na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192) o połowę, tj. do 1 roku i 6 miesiący kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonym Janowi D. i Maciejowi G. za przypisanie im przestępstwa paserstwa, określone w art. 215 § 2 k.k. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w L. wyrokiem z dnia 28 września 1983 r. skazał między innymi:(...) Jana D. na podstawie art. 215 § 2 k.k. w zw. z art. 58, 36 § 3, art. 40 § 1 pkt 3 i art. 49 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, 75.000 zł grzywny, pozbawienie praw publicznych na okres 3 lat i podanie wyroku do publicznej wiadomości za to, że w latach 1978 - 1979 w G. nabył 109 kg srebra wartości 386.680 zł, wiedząc, że pochodzi ono z przestępstwa, na szkodę Huty Miedzi "Głogów".Od tego wyroku wnieśli rewizje: prokurator oraz oskarżeni (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Nie budzi żadnych zastrzeżeń trafność ustalenia, że wartość srebra nabytego przez Jana W. wynosiła co najmniej 386.680 zł. Niezależnie od trafnych i przekonujących w tym zakresie ustaleń zaskarżonego wyroku, które Sąd Najwyższy w pełni podzielił, trzeba stwierdzić, że nie ma też żadnych podstaw do kwestionowania trafności przytoczonego ustalenia, iż srebro to zostało wytopione z 570 kg suchego szlamu anodowego łącznej wartości przekraczającej 460.000 zł. Skoro zaś o wartości tego szlamu decydowała zawartość w nim srebra, którego wartość (w ilości 109 kg) Sąd Wojewódzki określił na 386.680 zł, a wiąc na kwotę niższą o przeszło 84.000 zł od wartości wspomnianego szlamu, to określeniu temu nie można zarzucić błędu, zakładając także, że proces wytopienia tego srebra z owego szlamu anodowego nie był idealny.Wprawdzie ustalenie, że oskarżony Jan D. miał świadomość pochodzenia nabytego srebra z przestępstwa na szkodę Huty Miedzi "Głogów", nie zostało w sposób wyraźny uzasadnione, jednakże takie okoliczności, jak wykazana znajomość zbywców tego srebra i konspiracyjny charakter jego nabycia, niewątpliwie z przeznaczeniem do dalszego, nielegalnego obrotu, przekonują w pełni o trafności tego ustalenia, a zatem i uznania, iż Jan D. dopuścił się przypisanego mu przestępstwa paserstwa, zakwalifikowanego trafnie z art. 215 § 2 k.k. w zw. z art. 58 k.k. Dodać przy tym należy, że podzielenie stanowiska, iż przypisane oskarżonemu Janowi D. czyny stanowią przestępstwo paserstwa, jest wyrazem poglądu, że rzecz pochodząca z przestępstwa nie traci tego charakteru przez fakt jej przetworzenia i w postaci przetworzonej może być przedmiotem przestępstwa paserstwa.Podzielając zatem stanowisko Sądu Wojwódzkiego w kwestii uznania oskarżonego Jana D. za winnego popełnienia przypisanego mu przestępstwa i jego prawnej oceny, a ponadto stwierdzając, że wymierzone mu kary zasadnicze i dodatkowe nie wykazują cech rażącej surowości na tle samego charakteru tego przestępstwa i że wspomniane na wstępie naruszenie zasad bezpośredniości oraz ciągłości rozprawy nie miało wpływu na treść zaskarżonego wyroku,Sąd Najwyższy uznał, iż rewizja oskarżonego Jana D. nie jest zasadna.Zważywszy jednak, że przypisane oskarżonemu Janowi D. przestępstwo zostało popełnione przed dniem 21 lipca 1984 r. i nie ulega wyłączeniu na podstawie art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192), Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego tylko w ten sposób, że na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy o amnestii złagodził wymierzoną mu karę 3 lat pozbawienia wolności o połowę, tj. do 1 roku i 6 miesięcy (...).