II KR 232/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Bratoszewski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Żurawski, Z. Ziemba.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Buchholtz.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 1979 r. sprawy Tadeusza G. w sprawie o wydanie wyroku łącznego, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 14 maja 1979 r.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Katowicach wyrokiem łącznym z dnia 14 maja 1979 r. objął dwa odrębne skazania oskarżonego, a mianowicie:1) wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 26 maja 1978 r. za przestępstwo określone w art. 201 k.k. w związku z art. 208 k.k. na karę 9 lat pozbawienia wolności i 100.000 zł grzywny oraz kary dodatkowe pozbawienia praw publicznych na okres 4 lat i konfiskaty mienia w całości,2) wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 31 grudnia 1978 r. za 28 odrębnych czynów przewidzianych w art. 208 k.k. na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i 50.000 zł grzywny.Łącząc kary wymierzone tymi wyrokami, Sąd Wojewódzki wymierzył oskarżonemu karę 12 lat pozbawienia wolności i 130.000 zł grzywny, pozostawiając bez zmian orzeczone poprzednio kary dodatkowe.Od tego wyroku wniósł rewizję obrońca oskarżonego, zarzucając rażącą niewspółmierność kary i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku oraz wymierzenie łącznej kary pozbawienia wolności i łącznej kary grzywny w znacznie niższych rozmiarach.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy uznał, że rewizja nie jest zasadna.Wprawdzie istnieje bliski związek zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy pomiędzy wszystkimi czynami popełnionymi przez oskarżonego, a osądzonymi w dwu odrębnych sprawach, objętych obecnie zaskarżonym wyrokiem łącznym, gdyż we wszystkich tych wypadkach chodzi o dokonanie lub usiłowanie dokonania kradzieży z włamaniem, i to na szkodę mienia społecznego, ale okoliczność ta nie może sama przez się prowadzić do wniosku o mniejszym stopniu społecznego niebezpieczeństwa takich czynów i uzasadniać wymierzenia oskarżonemu kary łącznej z zastosowaniem pełnej absorpcji.Zasada absorpcji nie powinna być z reguły stosowana wówczas, gdy chodzi o naruszenie dóbr o charakterze majątkowym, podlegających zsumowaniu. Dotyczy to zwłaszcza przestępstw przeciwko mieniu społecznemu, w których wartość zagarniętego mienia ma istotne znaczenie nie tylko dla kwalifikacji prawnej, ale i oceny stopnia społecznego niebezpieczeństwa, a w wypadku przestępstwa ciągłego i sądzenia pewnego fragmentu tego przestępstwa może nawet uzasadniać osądzenie dalszego jego fragmentu, dotąd osądem nie objętego, jeżeli tylko ma on istotne znaczenie.W sprawie niniejszej w pierwszym wyroku, objętym wyrokiem łącznym, to jest w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 26 maja 1978 r., skazano oskarżonego za zagarnięcie, dokonane z włamaniem, mienia społecznego o wartości 236.572 zł, w drugim zaś, to jest w wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 grudnia 1978 r., oskarżonego skazano za 28 odrębnych przestępstw określonych w art. 208 k.k., przy czym wartość zagarniętego mienia społecznego, gdyby ją zsumować, wynosiłaby około 200.000 zł.Oczywiste jest, że w takim wypadku wysokość wyrządzonej w mieniu społecznym szkody nie może pozostać bez wpływu na ukształtowanie kary łącznej i nie może uzasadniać pochłonięcia kary wymierzonej w jednym wyroku przez surowszą karę orzeczoną w drugim wyroku, jak to postuluje rewizja.Zresztą Sąd Wojewódzki i tak częściowo uwzględnił na korzyść oskarżonego zachodzącą pomiędzy wszystkimi jego czynami ową bliskość podmiotową i przedmiotową, skoro kar podlegających połączeniu nie zsumował, lecz podwyższył karę orzeczoną w pierwszej ze spraw tylko o połowę kary wymierzonej w drugiej sprawie.W ten sposób Sąd Wojewódzki uwzględnił także dobrą opinię, jaką cieszył się oskarżony w czasie odbywania kary. Dla jeszcze łagodniejszego potraktowania oskarżonego brak podstaw, gdyż wymierzona mu w wyroku łącznym kara nie wykazuje - zdaniem Sądu Najwyższego - cech rażącej surowości (art. 387 pkt 4 k.p.k.), lecz jest współmierna do wagi wszystkich przypisanych mu czynów. Dlatego też zaskarżony wyrok utrzymano w całości w mocy.