II KR 360/65

SentencjaS.N. po rozpoznaniu sprawy 1) J.S., 2) H.C., 3) J.K. i 4) J.L. oskarżonych z art. 1 § 1 i 2 § 1 ustawy z 18 VI 1959 (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. a i b ustawy z 21 I 1958 (Dz. U. Nr 4, poz. 11), z powodu rewizji założonych przez prokuratora i oskarżonego J.L. od wyroku S. Woj. w W. z 6 IV 1965, IV K 286/64, na podstawie art. 375, 383 pkt 3. 388 § 1 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneW uzasadnieniu S.N. stwierdził m. in.: J.S., H.C. i J.K. oskarżeni zostali o to, że w okresie od kwietnia 1959 do kwietnia 1960 w W., działając wspólnie, w związku z nabyciem 14 ton parafiny w P.Z.D.W. w W. wyłudzili na szkodę tegoż przedsiębiorstwa kwotę 127.400 zł - stanowiącą różnicę między wartością parafiny faktycznie przedsiębiorstwu należną a wartością przez nich z tego tytułu wpłaconą, tj. przestępstwo z art. 1 § 1 ustawy z 18 VI 1959 (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. b ustawy z 21 I 1958 (Dz. U. Nr 4, poz. 11).J.L. oskarżony został o to, że w okresie od grudnia 1959 do kwietnia 1960 w W. jako kierownik sekcji P.Z.D.W. wspólnie z J.S., H.C. i J.K. współdziałał w zaborze na szkodę tegoż przedsiębiorstwa kwoty 72.800 zł przez to, że z przekroczeniem swoich uprawnień wydał dyspozycję sprzedaży dla J.K., działającego przez pośredników J.S. i H.C. 8 ton parafiny o wartości faktycznej 145.600 zł za cenę 72.000 zł, tj. o przestępstwo z art. 2 § 1 ustawy z 18 VI 1959 (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z art. 1 § 1 lit. a ustawy z 21 I 1958 (Dz. U. Nr 4, poz. 11).S. Woj. w W. wyrokiem z 6 VI 1965, IV K 286/64, uznał osk. J.L. za winnego tego, że w okresie od grudnia 1959 do kwietnia 1960 w W. jako kierownik sekcji P.Z.D.W. nie dopełnił swoich obowiązków służbowych przez to, że sprzedając parafinę dla prywatnego odbiorcy J.K. nie sprawdził cen z obowiązującym w tej mierze cennikiem detalicznym, w wyniku czego w wystawianych fakturach ujął niższą cenę od obowiązującej, narażając P.Z.D.W. na szkodę 72 800 zł i skazał go za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. na karę 2 lat więzienia złagodzoną na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 dekretu z 20 VII 1964 o amnestii do 1 roku więzienia.J.S. H.C. i J.K. S. Woj. uniewinnił od postawionego im zarzutu (...)S. Woj. winien w szczególności rozważyć, czy zebrane w sprawie dowody pozwalać będą na przyjęcie, że oskarżeni świadomie wykorzystali błędnie ustaloną przez pracowników P.Z.D.W. cenę; parafiny dla przysporzenia sobie korzyści majątkowej - a zatem czy powinni ponieść odpowiedzialność za zagarnięcie mienia społecznego (por. wyrok S.N z 11 IV 1961, II K 712/59, O.S.N. - seria karna nr 4/1962, poz. 56).Gdyby w wyniku przeprowadzonej rozprawy i wszechstronnej oceny zebranych dowodów S. Woj. doszedł jednak do przekonania, że oskarżonym nie można przypisać wyłudzenia różnicy w cenie parafiny, a więc zagarnięcia mienia społecznego, kwalifikowanego jako przestępstwo przewidziane w odpowiednich przepisach ustawy z 18 VI 1958 (Dz. U. Nr 36, poz. 228) w związku z ustawą z 21 I 1958 (Dz. U. Nr 4, poz. 11) - Sąd I instancji powinien rozważyć, czy oskarżeni działaniem swoim nie wyczerpali znamion innych przestępstw.W szczególności rozważenia wymagać będzie, czy działanie J.K., a w zależności od treści ustaleń ewentualnie i innych oskarżonych - nie wyczerpuje znamion paserstwa, kwalifikowanego jako przestępstwo umyślne z art. 4 ustawy z 18 VI 1959 (Dz. U. Nr 36, poz. 228), bądź w razie przyjęcia nieumyślności - z art. 161 k.k.Rozważyć także należy, czy działanie osk. J.S. i w zależności od treści poczynionych ustaleń i osk. H.C, polegające na zarobkowym zaopatrzeniu osk. J.K. w parafinę, nie będzie mogło być uznane jako wyczerpujące znamiona przestępstwa określonego w art. 11 ustawy z 1 VII 1958 o zezwoleniach na wykonywanie przemysłu, rzemiosła, handlu i niektórych usług przez jednostki gospodarki nieuspołecznionej (Dz. U. Nr 45, poz. 224), a to w związku z treścią przepisów art. 1 pkt 1 i art. 2 tejże ustawy.