II KR 49/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Borodej (sprawozdawca). Sędziowie: K. Jarząbek, H. Szwaczkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Olborski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 21 września 1987 r. sprawy Zbigniewa M. i innych oskarżonych o popełnienie czynu określonego w art. 201 k.k. w zw. z art. 58 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora - w stosunku do wszystkich oskarżonych i obrońców oskarżonych - od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 16 grudnia 1985 r.zmienił ten wyrok m.in. w ten sposób, że:1) wyeliminował z podstawy skazania Zbigniewa M. art. 199 § 1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k,2) uznał, iż zagarnięta wiosną 1981 r. przez oskarżonych Zbigniewa M., Wiktora G., Tomasza J. i innych ilość kwasu fluorowodorowego wynosi 480 kg, a jego wartość 31.296 zł, przez co łączna wartość zagarniętego mienia przez oskarżonego Zbigniewa M. wynosi 485.816 zł (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 16 grudnia 1985 r. m.in. Zbigniew M. uznany został za winnego tego, że w okresie od jesieniu 1980 r. do 1983 r. w Z., działając przestępstwem ciągłym, zagarnął wspólnie i w porozumieniu z innymi na szkodę Huty Szkła Gospodarczego w Z. mienie łącznej wartości co najmniej 480.600 zł (...), i za to na podstawie art. 201 k.k. w zw. z art. 199 § 1 k.k., art. 58, 36 § 3, art. 40 § 1 pkt 3, art. 46 § 1 i 300.000 zł grzywny (...) oraz pozbawienie praw publicznych na okres 3 lat i konfiskatę części mienia (...).Wyrok ten zaskarżył prokurator i obrońcy oskarżonych (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Co do rewizji obrońcy oskarżonego Zbigniewa M. - brak uzasadnionych podstaw do kwestionowania ustaleń sądu co do ilości i wartości mienia zagarniętego przez tego oskarżonego wspólnie z innymi osobami. Sąd Wojewódzki należycie rozważył i ocenił dowody, które stanowiły podstawę tych ustaleń. Ocena ta, jak też wyciągnięte na jej podstawie wnioski nie nasuwają żadnych zastrzeżeń. Rewizja skutecznie ich nie podważyła.Oskarżony przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił w sposób obszerny, z kim współdziałał w zagarnięciu stłuczki kryształowej i innych materiałów na szkodę Huty Szkła Gospodarczego w Z. oraz jaka była ich ilość i wartość. Jego przyznanie w tym zakresie znalazło potwierdzenie w wyjaśnieniach osób współdziałających z nim w tych kradzieżach. Do odmiennych wyjaśnień tych osób i wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie sąd ustosunkował się należycie w uzasadnieniu wyroku, wskazując, w jakim zakresie daje im wiarę, a w jakim i dlaczego wiary odmawia.Nie można zasadnie czynić sądowi zarzutu z tego powodu, że za podstawę kwestionowanych ustaleń przyjął również wyjaśnienia współoskarżonego Eugeniusza M., w stosunku do którego, pod koniec rozprawy, postępowanie zostało wyłączone ze względu na jego chorobę i pilną konieczność poddania się zabiegowi operacyjnemu. Eugeniusz M. przed wyłączeniem jego sprawy przez sąd do odrębnego postępowania składał na rozprawie dwukrotnie wyjaśnienia, w których ustosunkował się również do ujawnionych przez sąd jego wyjaśnień ze śledztwa. W wyjaśnieniach tych opisał on obszernie szczegółowy sposób oraz okoliczności dokonywania kradzieży tych materiałów na szkodę huty raz z innymi współoskarżonymi w tej sprawie. Z protokołów rozprawy wynika, że osąd i strony uczestniczące w rozprawie zadawali jemu pytania zmierzające do wyjaśnienia istotnych okoliczności zawartych w tych wyjaśnieniach. W tych warunkach brak podstaw do kwestionowania stanowiska sądu, przyjmując te wyjaśnienia za podstawę ustaleń faktycznych.Wyjaśnienia współoskarżonych złożone w postępowaniu przygotowawczym - ujawnione na rozprawie z zachowaniem wymagań określonych w art. 334 § 1 i 2 k.p.k. - stanowić mogą dowód w sprawie innych współoskarżonych również wtedy, gdy rozpoznanie sprawy przeciwko składającemu te wyjaśnienia zostało w toku dalszego postępowania przed sądem wyłączone do odrębnego rozpoznania. Wyjaśnienia te bowiem zawierać mogą wiadomości o takich faktach i okolicznościach, które ocenione przez sąd stanowić mogą podstawę do ustalenia albo nieustalenia popełnienia przestępstwa lub winy innych współoskarżonych w sprawie. Poddanie tych wyjaśnień na rozprawie kontroli sądu przeprowadzonej z udziałem stron uczestniczących w procesie umożliwia nabranie przekonania o ich prawdziwości lub nieprawdziwości. Tego rodzaju wyjaśnienia ,jak każdy inny dowód - podlegają swobodnej ocenie opartej na wewnętrznym przekonaniu sędziów - zgodnym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy zarzut i wniosek rewizji oskarżonego Zbigniewa M. uznał za niezasadne (...).