II KZ 10/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner.Sędziowie: S. Dąbrowski, Z. Nyczaj (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława D. i in., oskarżonych z art. 38 m.k.k. i art. 290 k.k., po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonego Władysława D. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 1964 r. w części dotyczącej oskarżonego Władysława D. oraz na podstawie art. 386 k.p.k. w części dotyczącej oskarżonych: Mieczysława C., Tadeusza D., Antoniego C., Zbigniewa U. i Stanisława S., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, postanowił:uchylić w całości postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 1964 r. wydane w trybie art. 305 k.p.k. i sprawę co do wszystkich wyżej wymienionych oskarżonych przekazać temuż Sądowi do merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZażalenie obrońcy oskarżonego Władysława D. jest słuszne.Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 15 grudnia 1964 r. powołał się jedynie ogólnikowo na to, że w myśl pisma Departamentu II Generalnej Prokuratury z 11 grudnia 1964 r. w śledztwie prowadzonym odrębnie przeciwko oskarżonym Władysławowi D. i Mieczysławowi C. zostały ujawnione okoliczności, które wskazują na popełnienie przez nich także innych przestępstw z art. 38 m.k.k., prócz objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie, oraz na powiązaniu czynu z pkt II aktu oskarżenia z tym odrębnym śledztwem.Zwrot sprawy do uzupełnienia śledztwa, wbrew wnioskowi prokuratora także co do pozostałych 4 oskarżonych, Sąd Wojewódzki uzasadnił ścisłym związkiem sprawy tych oskarżonych ze sprawą oskarżonego Mieczysława C.Przytoczone powody zwrotu sprawy do uzupełnienia śledztwa nie spełniają warunków przewidzianych w art. 305 § 1 k.p.k. W szczególności nie mogą być one uznane w żadnym razie za brak w przeprowadzeniu śledztwa, na podstawie którego został wniesiony akt oskarżenia z dnia 31 sierpnia 1964 r. Ewentualne ujawnienie w innej sprawie popełnienia przez oskarżonego innego przestępstwa nie objętego aktem oskarżenia może doprowadzić do wniesienia przeciwko niemu odrębnego aktu oskarżenia, który jednak pozostanie bez wpływu na toczące się już wcześniej postępowanie sądowe w innej sprawie.W tym stanie rzeczy powyższe zażalenie należało uznać za słuszne.Wprawdzie pozostali oskarżeni oraz prokurator nie wnieśli zażalenia na postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 15 grudnia 1964 r. i co do tych oskarżonych stało się ono prawomocne, jednakże te same względy przemawiają za uchyleniem tego postanowienia także na ich rzecz. Podstawę do takiej decyzji daje przepis art. 386 k.p.k., który zgodnie z ustalonym w orzecznictwie poglądem o dopuszczalności odpowiedniego stosowania do zażaleń przepisów dotyczących rewizji nakazuje w takiej sytuacji uchylenie zaskarżonego postanowienia na rzecz współoskarżonych, którzy zażalenia nie założyli. Trzeba tu podkreślić, że spowodowanie rozstrzygnięcia sprawy przez sąd zamiast zwrócenia sprawy do śledztwa - jako zmierzające do szybszego zakończenia postępowania - leży w interesie oskarżonych, zwłaszcza że w tej sprawie oskarżeni wniosku o zwrot sprawy do uzupełnienia śledztwa nie składali, a ich obrońcy wnosili o nieuwzględnienie takiego wniosku prokuratora.Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.