II KZ 112/57

Uzasadnienie faktyczneZgodnie z treścią art. 510 k.p.k. w szczególnym trybie przewidzianym rozdziałem V księgi XI k.p.k. mogą być przed sądem karnym dochodzone roszczenia odszkodowawcze, oparte bądź na wykonaniu kary, następnie uchylonej, bądź na oczywiście bezzasadnym tymczasowym aresztowaniu. Zatem słusznie postąpił Sąd Wojewódzki, odsyłając roszczenia petenta, oparte na czynach niedozwolonych funkcjonariuszy śledczych, na drogę procesu cywilnego, bowiem ta droga jedynie jest właściwa do dochodzenia roszczeń wynikających nie z tymczasowego aresztowania ale z czynów niedozwolonych.Stosownie do art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 243) roszczenia o odszkodowanie z tytułu oczywiście bezzasadnego aresztowania korzystają z ochrony prawnej wówczas tylko, gdy zwolnienie z aresztu nastąpiło po dniu 28 listopada 1953 r. (nie dawniej niż trzy lata wstecz od dnia wejścia w życie cytowanej ustawy tj. od dnia 28.XI.1956 r.). Petent został zwolniony w dniu 1 czerwca 1951 r., nie może więc mieć przyznanego odszkodowania.Argument zażalenia, że do petenta powinien mieć zastosowanie dziesięcioletni okres przedawnienia, nie jest słuszny bowiem petent nie zarzuca i brak jest podstaw do przyjęcia, aby ewentualny rozstrój zdrowia, spowodowany przebywaniem w areszcie tymczasowym, był wynikiem zbrodni czy występku. (Nie dotyczy to rozstroju zdrowia, spowodowanego ewentualnymi czynami niedozwolonymi funkcjonariuszy śledczych bowiem w tym zakresie sprawa może być rozpoznana przez Sąd Cywilny w zwykłym trybie).