II KZ 16/58

Uzasadnienie faktycznePismem z dnia 20 sierpnia 1957 r. Prokuratura Wojewódzka w K. zwróciła się do Sądu Wojewódzkiego w K., dołączając akta byłej Komisji Specjalnej i odpis pisma Narodowego Banku Polskiego, Departament Emisyjny, z dnia 17 października 1956 roku i powołując się na wniosek Prokuratora Wojewódzkiego w K. z dnia 10 marca 1952 r. - z wnioskiem o orzeczenie przepadku 2 pierścionków oraz nadto bryłek złota.Postanowieniem z dnia 14 grudnia 1957 r. Sąd Wojewódzki w K. na mocy art. 50 § 1 k.k. i art. 416 § 1 k.p.k. orzekł przepadek tych przedmiotów na rzecz Skarbu Państwa wobec zajęcia ich w czasie rewizji mieszkaniowej w dniu 7 listopada 1950 roku u oskarżonego. Przedmioty te znajdują się obecnie jako depozyt zastrzeżony w Narodowym Banku Polskim - Departament Emisyjny w Warszawie. Przepadek Sąd Wojewódzki orzekł na tej podstawie, że przedmioty te służyły do popełnienia przestępstwa, za które oskarżony został skazany orzeczeniem Komisji Specjalnej w W. z dnia 3 listopada 1951 r.Na to postanowienie oskarżony wniósł zażalenie z wnioskiem o uchylenie postanowienia Sądu Wojewódzkiego lub o jego zmianę przez zwolnienie od zajęcia wyżej wymienionych przedmiotów i zarządzenie wydania ich oskarżonemu, powołując się w uzasadnieniu zażalenia na ustawę, o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 57).Trafny jest zarzut podniesiony w zażaleniu, że zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 57) puszczone zostały w niepamięć i przebaczone popełnione przed dniem 15 kwietnia 1956 r. czyny, za które została orzeczona kara przez b. Komisję Specjalną do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym. Zgodnie z art. 2 ustęp 2 tejże ustawy prawomocne orzeczenia o przepadku przedmiotów pochodzących z przestępstwa wprawdzie podlegają wykonaniu, jednakże z samego postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. wynika, że objęte tym postanowieniem przedmioty nie zostały objęte zasadniczo ani orzeczeniem Komisji Specjalnej co do winy i kary, z dnia 3 listopada 1951 r., ani orzeczeniem dalszym z dnia 3 kwietnia 1952 r. Dla braku zatem prawomocnego orzeczenia co do ich przepadku, przedmioty te nie mogą być uznane za takie, co do których orzeczono przepadek w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o amnestii, zresztą wówczas wniosek prokuratora o orzeczenie ich przepadku byłby całkiem zbędny. Nie zachodzi również przypadek z art. 5 ust. 3 wyżej cytowanej ustawy o amnestii, gdyż postanowienie Sądu dotyczy sprawy już zakończonej.Sąd I instancji podejmując postanowienie w oparciu o art. 416 § 1 k.p.k., dopuścił się obrazy tego przepisu, który dotyczy tylko uprawnień sądów odnośnie rozstrzygnięć wątpliwości i zarzutów co do wykonania wyroków, nie może zatem obejmować czynności wykraczających poza treść wyroku, a w szczególności orzeczeń o nowych karach dodatkowych, pomijając już niedopuszczalność orzekania nowych kar w sprawach abolicyjnych.Okoliczności powyższe uzasadniają w zupełności uchylenie postanowienia Sądu I instancji i zwrot oskarżonemu przedmiotów objętych postanowieniem, o ile nie podlegają one egzekucji z innego tytułu.