II KZ 42/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa S., osk. z art. 160 k.k., po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 29 maja 1953 r. postanowił wyżej wymienione postanowienie uchylić i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Krakowie orzeczeniem z dnia 5 lutego 1953 r. na zasadzie art. 3 ustawy o amnestii z dnia 22.XI.1952 r. (Dz. U. Nr 46, poz. 309) postanowił umorzyć postępowanie w sprawie Józefa S. osk. z art. 160 k.k.Postanowieniem z dnia 29 maja 1953 r. tenże Sąd orzekł dodatkowo przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w umorzonej sprawie.Od tego ostatniego postanowienia odwołał się oskarżony wywodząc, że zakwestionowane u niego dowody rzeczowe nie pochodzą z przestępstwa i nie są wyjęte z obrotu, a na udowodnienie swego twierdzenia powołuje się na szereg okoliczności faktycznych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do art. 3 ustawy amnestyjnej z dnia 22.XI.1952 r., jeżeli postępowanie zostaje umorzone, organ stosujący amnestię może orzec przepadek narzędzi przestępstwa, przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub mienia, którego posiadanie jest zakazane.W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Wojewódzki nie wskazał, do jakiej kategorii zaliczył ulegające przepadkowi przedmioty i na jakiej podstawie to uczynił. Uzasadnienie to nie daje zatem możności Sądowi Najwyższemu skontrolowania prawidłowości ustaleń Sądu Wojewódzkiego. Określenie przez Sąd konfiskowanych przedmiotów jako "towarów reglamentowanych", nabytych od "osób postronnych" jest zbyt ogólnikowe i samo przez się nie pozwala zaliczyć ich do jednej z trzech kategorii przedmiotów, które wymienia art. 3 ustawy o amnestii.W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie należało uchylić w celu poczynienia przez Sąd Wojewódzki prawidłowych ustaleń faktycznych przy ewentualnym zastosowaniu art. 43 k.p.k. i umożliwieniu oskarżonemu przedłożenia stosownych dowodów.