II KZ 31/15

Sygn. akt II KZ 31/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący) SSN Michał Laskowski (sprawozdawca) SSN Zbigniew Puszkarski na posiedzeniu w sprawie M. O. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 lipca 2015 r., zażaleń skazanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKo 62/15 o nieuwzględnieniu wniosku o zwolnienie z opłaty od wniosku o wznowienie postępowania p o s t a n o w i ł zmienić zaskarżone postanowienie i zwolnić skazanego M. O. od obowiązku uiszczenia opłaty. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKo 62/15, Sąd Apelacyjny w Łodzi nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego M. O. o zwolnienie z opłaty od wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie zarządzenia wobec skazanego wykonania kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 21 września 1995 r., sygn. X K 279/95. Odmowę uzasadniono tym, że skazany otrzymuje systematyczne wsparcie finansowe, które przeznacza na własne potrzeby dokonując zakupów w kantynie, a zatem winien poczynić stosowne oszczędności pozwalające na uiszczenie opłaty od wniosku o wznowienie. Postanowienie to zaskarżyli skazany i jego obrońca podnosząc, że środki jakimi dysponuje skazany są bardzo ograniczone (ok. 10 zł dziennie), zaś Sąd Apelacyjny nie ustalił na co są one przeznaczane, błędnie zakładając, że wszelkie 2 zakupy dokonywane przez skazanego w kantynie stanowią wydatki nieuzasadnione. W konkluzji zarówno skazany, jak i jego obrońca wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwolnienie skazanego od opłaty od wniosku o wznowienie. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenia zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu Najwyższego uzyskiwane przez skazanego środki finansowe, nie pozwalają skazanemu na uiszczenie opłaty od wniosku o wznowienie bez uszczerbku dla utrzymania skazanego. Po pierwsze, z ustaleń Sądu Najwyższego wynika, ze wsparcie to wbrew twierdzeniom Sądu Apelacyjnego nie jest systematyczne, np. w kwietniu i maju 2015 r. skazany nie uzyskał go w ogóle. Po drugie, Sąd Apelacyjny nie ustalił na jakie konkretnie potrzeby skazany przeznacza otrzymywane sumy, co więcej, błędnie założył, że są one pożytkowane na potrzeby nieuzasadnione, a zatem poczynienie oszczędności ich kosztem nie odbyłoby się z uszczerbkiem co do zaspokajania potrzeb życiowych skazanego. Zapatrywania Sądu Apelacyjnego nie sposób podzielić. W ocenie Sądu Najwyższego niewielkie sumy nieregularnie otrzymywane przez skazanego nie stanowią dochodu pozwalającego na poczynienie – bez uszczerbku w odniesieniu do potrzeb, które można uznać za podstawowe – oszczędności niezbędnych dla pokrycia opłaty od wniosku o wznowienie postępowania. Sam zaś fakt wydawania tego rodzaju środków przez skazanego w kantynie nie świadczy o możliwości poczynienia oszczędności, gdyż tego rodzaju zakupy są w warunkach izolacji więziennej również sposobem zaspokajania uzasadnionych potrzeb życiowych skazanego. Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie. l.n